Kia Ora!

Welcome to New Zealand, oftewel Kia Ora in het Maori. Ondertussen ben ik hier al een goede week aangekomen, hoog tijd dus om is te vertellen wat ik hier tot nu toe gedaan heb :-). Maar daarvoor begin ik eerst bij, het vertrek in Zaventem.

Op 5 augustus was het dus zo ver, ik vertrok. Het moment waar ik al lang mee bezig was, het afscheid in Zaventem. Ons Karen was reeds aanwezig, en ik kwam met mama en papa aan. Aan de incheckbalie zag ik echter opeens dit: 

Mijn lieve vrienden die mij verrassen op de luchthaven 

Mijn vrienden van Broechem waren speciaal naar daar gekomen om mij te verrassen. Ik had dit totaal niet verwacht, en was ook wat emotioneel hierdoor, maar ik vond het zo leuk! Bedankt nog is, ik weet zeker en vast waarom ik terug kom ;-). Goed, na het ook emotionele afscheid van het gezin, was het eindelijk zo ver, ik 

vertrok alleen naar de andere kant van de wereld! Eens ik door de security check etc was, was ik er ook helemaal klaar voor. De vluchten verliepen allemaal heel goed, Etihad airways was dik in orde. In Abu Dhabi wel twee uur vertraging vanwege een panne in het computersysteem, maar ik had nog altijd genoeg tijd om over te stappen in Sydney. Onderweg had ik al wat gebabbeld met enkele Australiers, en op de langste vlucht van 14u zat een jongeman uit Dublin naast mij die naar Australie geemigreerd was. Het landen in Sydney was echt prachtig, ik had het idee dat Australie zo droog is, maar het was zo groen! Bij de security check in Sydney had ik toch iets meer schrik dan de vorige (al die programma's op tv...) en het was inderdaad ook duidelijk strenger, maar ik ging erdoor zonder probleem. De laatste vlucht naar Nieuw-Zeeland was nog drie uur, en grappig genoeg kreeg ik als dessert bij mijn eten: chocomousse met Belgische chocoladevlokken :D. Daarvoor moet je dan naar de andere kant van de wereld reizen. 

En dan, eindelijk aankomst in Nieuw-Zeeland. Voor aankomst moesten we een papier invullen met gegevens en wat we aan te geven hadden. Het enige wat bij mij in aanmerking kwam waren mijn wandelschoenen. Bij de douane liet ik al mijn papieren zien, en vroeg de man nog wat voor werk ik ging doen. Ik kreeg een toeristenvisa bij binnenkomst, wat ik vreemd vond en dan later nog eens navroeg, maar daar konden ze mij niet echt verderhelpen. Mijn schoenen moesten toch uit de rugzak en in een speciale vloeistof, en dan, was ik ready to go! 

Buiten de luchthaven moest ik een bus naar de hostel nemen. Tijdens het wachten kwam een meisje naast mij zitten die me vroeg of ik ook in het working holiday programma zat, en zo raakten we aan de praat. Khala, van Canada, vroeg me ook of ik die avond al iets ging doen. Zij was in contact geweest met couchsurfing en die organiseerden die avond iets in Auckland, dus we besloten er later samen naartoe te gaan. 

In het programma dat ik geboekt had via jobstop zat ook de hostel in voor de eerste drie nachten, base hostel, in het hartje van Auckland. Khala en ik lagen in dezelfde kamer, met 4 bedden. 's Avonds gingen we dus samen naar dat couchsurfing event. Binnengekomen kregen we een sticker, en al snel kwam iemand van India met ons praten. Het was wel een toffe jongen. Voor de rest kende veel volk elkaar al, dus was het niet zo gemakkelijk om contacten te leggen. Khala had wat last van een jetlag en we gingen dus op tijd terug naar de hostel. 

De volgende dag na het ontbijt gingen we langs bij de organisatie, om ons aan te melden. We kregen te horen dat onze oriëntatiesessie op vrijdag, de dag nadien plaatsvond. Ik heb direct contact opgenomen met die man van het skigebied, dat ik was aangekomen. Nadien zijn we even gaan shoppen, want Khala haar bagage was kwijt. Nadien wou zij nog rustig een douche nemen etc maar het was zo mooi weer dat ik er echt graag opuit wou trekken. Dus vertrok ik alleen naar Mount Eden, een vulkaan naast de stad. Ik vroeg aan de buschauffeur waar ik moest afstappen, en hij zei, amai dat is wel nog ver wandelen. Ik dacht: dan ken je mij nog niet ;-). Op een goed half uur was ik boven, en wauw wat een uitzicht! 360 graden, over Auckland, eilanden en de buitenwijken. Toen ik vroeg om een foto te nemen aan een Italiaanse vrouw heeft zij nog heel wat uitleg gegeven over Nieuw-Zeeland. Hierdoor kreeg ik weer iets meer een idee wat ik nog allemaal wou doen, want ik had geen plan en kreeg heel de tijd informatie, wat het niet makkelijk maakte om te beslissen wat te doen na Auckland.

Mount Eden - Vulkaan met vulkaankrater met zicht op Auckland

Door Auckland loopt er 1  lange wandeling, de coast to coast walkway, die ik dan terug gewandeld heb naar de stad. Mooie plaatsen gepasseerd,  en op het einde in de stad enkele keren verkeerd gelopen, maar dat hoort er ook bij :-) . 's Avonds een ander meisje leren kennen van Engeland in een travelshop, met haar ging ik naar onze hostel, waar ze een activiteit aan het doen waren, er was wat drank voorzien en een schaar-steen-papier tornooi met als inzet: gratis gaan raften. Ik heb het tot in de halve finale geschopt, maar meer zat er niet in. Nadien was er in de bar naast de hostel gratis wodka voor meisjes, waar we dan ook met enkelen naartoe gingen. Ook hier werd een spel gespeeld boys vs girls, met als eerste challenge flipcup. Ook hier, wel halve finale, maar niet tot het einde geraakt. Maar dat chemisch drankje dat ze kregen had ik toch niet met plezier gedronken ;-). We zaten daar op dat moment met allemaal mensen van Engeland (de meesten maar voor 1 maand in Nieuw-Zeeland), en ik. Later begon het feestje zowat, en wat me verbaasde was dat die muziek, net als heel veel andere dingen hier, helemaal niet zo verschillend is van bij ons. Globalisering enz ok, maar het verbaast me toch echt :-) .

De volgende dag hadden we dan onze oriëntatiesessie bij de organisatie. We kregen informatie over onze belastingnummer, het openen van een bankrekening,  reisinformatie etc. ... Achteraf bleek er toch iets mis te zijn met mijn visum, die man bij de douane had mij het verkeerde visum gegeven. Op naarder de immigratie dus, waar iemand die los uit lord of the rings was weggelopen nogal bedenkelijk was over het visum, en of ik het wel juist had laten zien. Maar goed, mijn charme heeft blijkbaar toch gewonnen ;-).Tijdens de oriëntatie had ik gehoopt wat mensen te leren kennen, maar van de twintig/dertig waren er maar 4 niet afkomstig van Duitsland, wat het dus een beetje moeilijk maakte. Khala vertrok ook uit de hostel die dag en ging couchsurfen. Die avond was voor mij een dieptepunt, ik was gaan koken in de keuken, maar die hostel is zo groot, en de meesten kenden elkaar al, dat er weinig aanspreekmogelijkheden waren in de keuken. Daarbij kwam dan dat ik al de informatie had maar echt niet wist wat ik ermee moest doen, en mij echt even alleen en verloren voelde. Maar dat was ook de laatste avond die vastlag in die hostel, en aangezien ik nog altijd geen plan had wat ik verder zou doen besloot ik nog twee dagen in Auckland te blijven maar naar een kleinere, gezelligere hostel te zoeken.

De volgende dag vertrok ik naar de desbetreffende hostel, en daar aangekomen beviel de sfeer mij meteen. Ik werd rondgeleid door de eigenaars, en er was een hele gezellige lounge, een echte living waar al wat volk zat. Ondertussen had ik beslist dat ik toch zo snel mogelijk wat natuur van Nieuw-Zeeland wou zien, maar mijn belastingnummer en bankrekeningnummer ging nog twee-drie weken duren voor die in orde zijn, dus dacht ik is voor de eerste keer wwoofing te proberen. Hierbij werk je een aantal uren per dag in een organische, ecologische boerderij in ruil voor kost en inwoon. Zo doe ik dan niet teveel geld op, kan ik ondertussen rustig een job zoeken, al wat van het land zien, en hopelijk al mensen leren kennen. Het eerste dat ik tegenkwam en dat me aansprak belde ik meteen, de vrouw zei dat ze mij ging terugbellen. 's Avonds belde ze mij om te zeggen dat het ok was, ik mocht gaan, al vanaf maandag. Dat was geweldig. Ondertussen had ik in die hostel ook al een meisje van Maleisie leren kennen waarmee ik de volgende dag naar een eiland zou gaan,om zes u opstaan wel voor de eerste ferry. Die avond rustig in de hostel gebleven, en nog met andere mensen gepraat. Er zat ook een man van Nieuw-Zeeland, van het zuid-eiland, een echte kiwi dus, want zo noemen nieuw-zeelanders zichzelf. Hij had me ook weer wat goede raad gegeven met wat te doen.

De volgende morgen om zes u beslisten we toch om niet naar het eiland te vertrekken want het ging de hele dag regenen en dan is het toch wat jammer van het  geld. Tegen de avond ben ik we met Felicia naar de haven gewandeld waar je een mooi uitzicht hebt over Auckland.

Zicht vanop Viaduct Harbour over Auckland

De volgende dag vertrok ik 's morgens vroeg naar het centrum om daar de bus op te stappen naar Whangarei, 3 uur rijden van Auckland richting het noorden. In de hostel zeiden enkelen waarmee ik de avond ervoor nog gepraat had zelfs dat ze mij gingen missen. Die hostel had mij echt goed gedaan, voelde eerder als mensen die samen een huis delen dan een hostel.

In Whangarei kwam mijn wwoof host (Sally) mij oppikken. Sally heeft samen met haar man Brengton twee kinderen: Jamie (9) and Alex (8). Van de stad was het nog een dik half uur rijden naar Ngurungu, waar zij woonden. Onderweg vertelde ze wat hoe het werkte, en vroegen ze ook vanalles over België. Toen ik over Sinterklaas aan het vertellen was, zij de jongste:''you're actually nice'' :-). Die twee jongens gaan naar school in Whangarei en dragen ook zo'n echt uniform, van die schoentjes, en sokken er dan boven opgetrokken en een polo etc. . Aangekomen bij hun huis kon ik mijn ogen moeilijk geloven, ze hebben een huis boven op een heuvel met een zot uitzicht. Aan de ene kant zeezicht en de andere kant de mooie heuvels. Het huis zelf is niet echt groot en luxueus, maar het is perfect genoeg. In de tuin staat een apart huisje, dat speciaal voor de wwoofers is. Voorlopig ben ik de enige dus heb ik het comfortabele dubbele bed ingepalmd.

Uitzicht vanuit het huis, en ook van badkamer, slaapkamer, ... 

Huis van de familie waarbij ik help

Mijn verblijfplaats in de tuin

Ik doe hier overdag war jobkes, nogal uiteenlopend. Ze hebben een camping die ze in orde willen krijgen voor de zomer. De eerste dag moest ik het huisje daar kuisen, de tweede dag onkruid uitdoen en ook een fruitboom planten. 's Avonds help ik met het klaarmaken van het eten, en opruimen en afwassen en speel ik wat met de kindjes. Het zijn echte kwajongens soms, maar ze zijn ook zo grappig en lief. We waren op een bepaald moment een soort basket aan het spelen, toen we weddenschappen begonnen af te sluiten en de jongste uiteindelijk mij in een go-cart door de tuin moest duwen :-) . Sally, de host hier nam mij na de tweede dag mee naar het dorp om te vragen of ze ergens nog iemand zochten om te werken. Het is hier nu jammer genoeg winter, en dat brengt veel minder toeristen met zich mee, dus waren ze nergens op zoek naar iemand. Ze had mij ook gezegd dat ik zeker en vast naar de poor knights islands moest gaan terwijl ik hier was. Dus nam ze mij mee naar de organisatie die tours naar daar organiseert. Daar aangekomen vroeg de vrouw achter de balie wat ik wou doen, en ik zei dat ik wel is wou duiken, waarop ze zei, ja we hebben een tour morgen. Dus hop, geen tijd om te twijfelen, ineens geboekt, en de volgende da zou ik voor de eerste keer gaan duiken! Lichte zenuwen waren wel aanwezig.

De volgende ochtend vroeg dag, en gepakt en gezakt om een hele dag met de boot naar de poor knights islands te gaan. Ondertussen had ik gelezen dat het in de top tien duikspots ter wereld staat, en de beste in subtropische wateren. Perfect om het een allereerste keer te proberen dus. Omdat het hier nu winter was, waren we maar met acht deelnemers in totaal, maar dat was leuk want nu werd ook iedereen voorgesteld en de sfeer was geweldig. Wanneer we ons voorstelden en ik zei dat ik van België was, waren er twee andere mensen die zeiden: wij ook! Van waar? Ah ook Vlaanderen :-) . Nadien vroeg iemand mij wat ik deed, dus ik zei dat ik net afgestudeerd was als geograaf, waarop het koppel van België vroeg waar. Blijkt dus, dat het vrienden zijn van Mart, samen met mij afgestudeerd in Leuven. Nogmaals, hiervoor moet ik dus naar de andere kant van de wereld reizen ;-). Wat een toeval!
De rest van de dag kan het best beschreven worden als perfect. We waren met twee, Jan (vriend van Mart) die voor de allereerste keer gingen duiken. Onze instructeur, genaamd Luke, kwam ons vertellen op de 40 min durende rit hoe de dag eruit zag. Op de eerste stop zouden wij gaan snorkelen om wat gewoon te worden aan het materiaal, en dan op de volgende stop was het divetime! Het snorkelen was al mooi, en het koude zeewater viel mee met de wetsuits. Maar dat was nog niets in vergelijking met wat we later zouden zien. Zuurstoffles op, gewichten aan etc, en we gingen het water in. Ik had toch een beetje schrik, dus ik zei het tegen de instructeur en hij zei: dat is geen probleem, we doen het rustig aan, en ik zal heel de tijd uw hand vasthouden zodat ik u direct kan helpen als er iets is. In het begin was ik niet helemaal op mijn gemak , maar dan na een tijd was het echt ok, ik was rustig onder water, en waaaauw, wat een leven onder water. Zoveel vissen gezien, aan een koraal, vissen die recht op u afgezwommen komen etc, geweldig! Achteraf heb ik Luke uitvoerig bedankt. We zijn tot ongeveer 9 m diep gegaan, en het was in een 'arch' dat we aan het duiken waren. Op een bepaald moment moest je onder een steen doorzwemmen, als poort precies, en zo prachtig om nadien het zonlicht te zien binnenvallen.

De Poor Knights Islands, met rechts de plaats waar wij gedoken hebben. 

Jan en ik klaar om te gaan snorkelen

Het leven onder water

Luke, de topinstructeur die mij geweldig begeleid heeft, en ik, met het bewijs dat ik voor de eerste keer gedoken heb

Na het duiken op de terugweg namen ze ons nog mee naar de grootste seacave ter wereld, met bijhorende informatie over erosie (!ja geografie!), prachtig. Depoor knights islands zijn zowel onder als boven water echt een paradijs. Gedurende heel de dag heb ik me op en top geamuseerd, ook met andere mensen op de boot.

De volgende dag heb ik het huis wat moeten opkuisen.Door het afwisselende  weer kwam er echt een geweldige dubbele regenboog tevoorschijn die ik jullie niet kan onthouden.

Dubbele regenboog over het zoiezo al geniale uitzicht

Ik ben hier dus ondertussen wel goed aangekomen. De eerste dagen heb ik het wat moeilijk gehad met het alleen zijn, maar eens ik zelf koos welke hostel was het beter. Alleen ontmoet je wel zoveel mensen, op onverwachte plaatsen ook.Op die tour op de boot was het ook zo gemakkelijk om mensen te leren kennen. Nu zit ik hier voorlopig echt goed bij de mensen van wwoofing. Sally is ook een heel interessante vrouw, ik leer veel bij over Nieuw-Zeeland, maar ook over het leven (ja, alleen reizen doet u ook sneller nadenken). En langs de andere kant leren zij wat over België. Ik ga hier met hun normaal nog wat van de omgeving zien, en blijf normaal nog tot vrijdag. Een van de dagen komt er ook een Duitser aan die mee komt helpen. Nadien zou ik graag het noordelijk deel van nieuw-zeeland zien tot Auckland, en dan naar een hostel gaan waar ze werk aanbieden, om daar dan min een maand te blijven. Maar plannen zijn er ook om veranderd te worden natuurlijk.

Tot de volgende!

Rollercoaster met bestemming Nieuw-Zeeland

Dag lieve vrienden/familie/..

Op deze plaats gaan jullie mij de volgende maanden kunnen volgen op mijn groot a(nn)vontuur. Want een avontuur is het zeker wel. In November kwam deze gedachte voor het eerst in mij op. In December begon ik dan informatie te verzamelen en mijn ouders warm te maken voor het idee. In februari boekte ik uiteindelijk mijn reis bij Jobstop, met onder invloed van de ouders niet voor 8, maar mogelijk een 11 maanden durende reis.

Nu, een goed half jaar later, ben ik nog altijd blij dat ik die beslissing genomen heb. Ik geef wel toe, in de laatste week kan ik wel van een emotionele rollercoaster spreken. Ik vertrek immers niet op reis omdat ik het thuis niet goed heb. Ik besef maar al te goed wat en wie ik allemaal achterlaat, zoveel mensen die duidelijk veel om mij geven. Broechem het eiland, de volleybal, Leuven en geografie,familie en natuurlijk mijn eigen thuis. Ik weet dat jullie er ook weer allemaal voor mij gaan zijn als ik terug ben (alsof ik nooit ben weggeweest), en dat is voor mij echte vriendschap.

Maar, een jaar is ook maar een jaar, en dit is iets waar ik altijd al over gedroomd heb, dus is nu de ultieme moment om dit te doen! Ik heb dit jaar heel hard gewerkt om af te studeren in eerste zit en ondertussen al heel wat studentenjobkes uitgevoerd. Hetgeen waar ik nu ook het meeste naar uitkijk is om gewoon te doen wat ik zelf wil, op welke moment ik dat ook wil. Eerst nog goed relaxen, voor ik hier aan het serieuze leven ga beginnen ;-).

Nu goed, mijn reisplannen. Ik vertrek op maandag 5 augustus, om 22.15 stijgt mijn Etihad airbus op richting Abu Dhabi. Daar is het op dat moment volgens het voorlopige weerbericht ongeveer 45 graden. Ik hoop dat die luchthaven een goede airco heeft ;-). Daar moet ik ongeveer drie uur wachten, en om tien u smorgens vertrek ik richting Sydney. Daar kom ik dan 7 augustus aan om half zeven smorgens, waar ik op mijn laatste vlucht richting auckland vertrek om half elf. Woensdag 7 augustus kom ik in Auckland aan rond vier u, lokale tijd. Hier dus 6u smorgens. In totaal zit ik ongeveer voor 24 u op een vliegtuig en ben ik ongeveer 42 uur onderweg.  Maar Etihad heeft goede on board entertainment op de site zeiden ze :-) .

In Nieuw-Zeeland aangekomen heb ik een pick-up naar de hostel. Hier krijg ik de eerste orientatiedagen informatie over hoe een belastingnr aanmaken, rekeningnr enz.. . Enkel mijn eerste drie nachten zijn al geboekt. De voorbije maanden heb ik al mails gestuurd om in een skigebied te kunnen werken (op de flank van een vulkaan, met uitzicht op mount doom van lord of the rings). Eens daar aangekomen zal ik hiervoor een sollicitatie hebben. Moest ik dit hebben, zou het geweldig zijn om nog een maand op een skigebied te kunnen werken. Maar als dat niet zo is, krijg ik nog altijd een soort database à la VDAB ter beschikking om uit te kiezen. Wat de rest van mijn verblijf daar mij brengt zal wat afhangen van jobs en wie ik ontmoet. Nieuw-Zeeland heeft wel enkele 'Great Walks' waarbij sommigen als de mooiste ter wereld beschreven worden. Hiervan zou ik toch graag enkele gedaan hebben, maar andere wandelroutes evengoed. Ook andere outdoor activiteiten zijn zeer populair in Nieuw-Zeeland.Mijn wandelschoenen zitten dus zeker en vast in mijn 'backpack', ook al nemen ze veel plaats in beslag.

Het plan is voorlopig om voor elf maanden weg te zijn, en dus ten laatste rond juni terug te zijn. Voorlopig ziet het ernaar uit dat ik 6 maanden in Nieuw-Zeeland verblijf, tot februari ongeveer. Dan ga ik voor 2,5 maand naar Australië, gevolgd door nog 2 maanden Maleisië/Indonesië op mijn terugweg. Mijn vluchten liggen echter nog niet vast op de juiste datum, en exacte verdere reisplannen zullen dus pas later gesmeden worden.

Nu rest mij dus enkel om nog van veel mensen afscheid te nemen in mijn laatste dagen, nog wat van de Belgische specialiteiten te genieten, proberen alles in die backpack te krijgen, en dan begin ik eraan. Ik heb er heel veel zin in (ik heb zelfs al een techniek voor op de luchthavens, aan elke gate ga ik 'toevallig opvallend' mijn lonely planet van nieuw zeeland aan het lezen zijn ;-)), maar ik vertrek toch ook met een klein hartje.

Tot de volgende post!