Wwoofing, noordkaap en sneeuw!

Hallo,

Ondertussen zit ik hier al bijna twee maanden, en de tijd is al voorbijgevlogen. Maar dat is een zeer goed teken, want het is hier fantastisch.

Om verder te gaan bij waar ik gestopt was: ik was dus aan het wwoofen bj die familie. In het weekend hebben de kinderen hier geen school, net zoals bij ons natuurlijk :-) . Jamie en Alex voetballen beide, en hebben hun match op zaterdagmorgen. Voor de match van Jamie zette Sally mij en Alex af op de zaterdagmarkt. Ik kreeg wat geld mee en mocht zelf wat kiezen wat voor vers fruit en groenten ik kocht, met hulp van Alex. De markt was kleiner dan de markten waar wij aan gewoon zijn, maar zeker zo gezellig. Live muziek, dansshowkes, ... . En er was ook een kraam waar ze overheerlijke pannenkoeken verkopen, wat ze op de pannenkoek doen is anders dan bij ons, maar daarom niet minder lekker :-) . De pannenkoek opeten was wel een avontuur op zich, met siroop dat eruit loopt etc.., ja ik heb gemorst, maar ik was niet de enige! Nadien was het de beurt aan Alex om te gaan voetballen en zette Sally mij af in Whangarei om de stad te bezichtigen. Er was niet heel veel te zien in het stadscentrum zelf maar een mooie wandeling bracht mij bij sculpturen als eerbetoon aan de Maori. Samen naar de supermarkt en in de namiddag kwamen er vriendjes spelen. Sally is een drukbezette vrouw, ze heeft een bedrijf genaamd coastal holiday homes (coastalholidayhomes.co.nz voor de geïnteresseerden) waarbij huisjes gehuurd kunnen worden. In de namiddag ging ze verder werken en was ik de babysit. Ik had voor ik naar Nieuw-Zeeland kwam ook gedacht om misschien als au-pair te werken, en in deze familie met de kinderen is dit eigenlijk perfect. Ik heb me die namiddag toch is kwaad moeten maken, 2 broers die bijna even oud zijn, dat kan wel eens vonken geven.

Zondag had Sally mij gezegd dat ik naar de waterval van Whangarei ging kijken. Ondertussen gingen zij blijkbaar naar de kerk. In de auto was ik tegen de jongens aan het vertellen dat ik vroeger vaak naar de kerk ging en nog in de solsleuteltjes had gezongen. Zij zeiden: oh dan kan je misschien mee naar de kerk. Sally vroeg me of ik meewou, en dan konden we nadien samen naar de waterval gaan. Ik dacht ja waarom niet, kan heel interessant zijn. We gingen naar een 'alive church', christelijk, in tegenstelling tot katholiek wat wij gewoon zijn. De kerk ziet er ook anders uit, zoals een parochiezaal bij ons, en het is veel minder op al de regels en tradities gericht. Er is kinderopvang tijdens de mis, waar zij hun eigen, aangepaste manier van godsbeleving hebben. Het hele gebeuren hier draait erom om als een geheel, een familie te voelen, en 'going to church is supposed to be fun'. De mis wordt gestart met een liveband. De tekst van de liedjes die ze zongen werd geprojecteerd op een scherm achter hun, en iedereen staat recht, beweegt en zingt mee. De liedjes gaan wel over God, en je ziet ook mensen naarboven wijzen. Ik was echt onder de indruk en werd er zelfs wat emotioneel van, zo een gevoel van eenheid en vrolijkheid dat hier vanuit gaat. Na enkele liedjes kwamen enkele mensen praten, terwijl zij bezig zijn is het allesbehalve stil, mensen roepen ''comon, that's good'', ''oh yeah, that's right, continue'', .... . Dan komt de hoofdpriester, hij leest een regel voor uit een psalm (van zijn ipad) en reflecteert dat meteen op het dagelijks leven en geeft dagdagelijkse voorbeelden. Hij maakt er een echt verhaal van en soms is het ook precies wat stand-up comedian. Hij heeft het onder andere over balast uit je verleden, dat je dat moet aanpakken, en niet opzijleggen, maar meenemen. Hij zei ook '' if you change your thoughts, you'll change your world'', enz, ... . Het gedeelte werd afgesloten met het sluiten van de ogen, en de pastoor die het moraal van het verhaal herhaalt. Het wordt afgesloten met '' dus we hebben God nodig om ons te helpen de kracht te geven deze problemen aan te pakken, open uw hart voor God'' heel veel mensen zaten nu met hun ogen gesloten en wezen naarboven. De viering werd afgesloten met nog wat liedjes, en nadien nog koffie en thee en napraten met wat mensen. Ik was echt onder de indruk hiervan, als wetenschapper is het bijzonder moeilijk om in God te geloven, maar ik geloof wel in de kracht van religie. Wanneer ze mij dus zeggen dat God mij gemaakt heeft en mij daarom het best kan helpen, haak ik wat af, maar wat een mooie boodschap die ze hier overbrengen. Op deze manier van misvieringen zijn er zoveel mensen die door hun geloof terug de weg naar het juiste pad vinden, en als dat die mensen die kracht geeft heb ik daar heel veel respect voor. De manier waarop de boodschap werd gebracht was ook veel efficiënter, ook al geloof ik niet zoals zij, ik heb toch heel wat gehad aan de boodschap die de priester overbracht, door de reflectie op het dagelijks leven, het was allemaal zo zinnig.

Nadien zijn we samen naar de watervallen gegaan, en Sally ging 'hot chips' halen. Wat een aangename verrassing toen ze terugkwam, deze trokken verdacht hard op belgische frieten. Het is natuurlijk niet helemaal hetzelfde, maar blijkbaar zeer goedkope takeaway, en toch zeer degelijke vervanging voor de volgende maanden ;-).

Waterval van Whangarei 

De volgende dag begon de schoolweek weer. Ik heb nog wat moeten werken op de camping, maar het weer was niet altijd evengoed, dus heb ik ook wat moeten kuisen, koken, ... Ondertussen weet ik al hoe je je eigen kaas, overheerlijke nachosaus met nacho's, fudge, homemade burgers en gevulde patatten maakt. Stuk voor stuk heerlijk :-) . Gedurende de week heb ik ook Sally's buren en ouders ontmoet, en uncle barry, op bezoek vanuit Australië. Haar ouders zijn van de uk, en later naar hier verhuisd, wat je hier wel vaker hoort. Een dag na school stelde Sally mij voor om een kleine wandeling te doen,  Alex ging met me mee. Het was een wandeling van strand naar strand, over de kliffen, van whale bay naar matapouri bay, zeer mooi. Het was wat bewolkt en winderig, maar dat maakte niet uit, want dat maakte het meer wild. Ik was al bijna vergeten hoe zalig en relaxerend het geluid en de beweging van de zee kan zijn.

Whale bay

Matapouri bay met Alex

Op donderdag kwam de Duitser, Philipp, 19 jaar, aan. Ik keek wel uit naar wat gezelschap en hulp bij het afwassen etc. De eerste dag gingen we samen met Sally en een vriendin van haar planten uitschuppen in een tuin om nadien op de camping terug te planten. Een zotte plantentuin daar! De volgende dag gingen we naar de bay of islands. We hadden hier maar en viertal uur want we moesten de kinderen ook terug van school gaan oppikken. In de reisgidsen staat dat je de bay of islands niet hebt gezien als je niet het water bent op geweest. Door onze korte tijdsspanne konden we enkel de mack attack doen, een high speed boat die snel naar alle hoogtepunten vaart. Het was zeker de moeite, en op de golven, soms heel leuk met kriebels in de buik. Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het altijd vergeleek met de poor knights islands waar ik de vorige week was, en die toch van een andere categorie zijn. Nadien zijn we nog naar Russell geweest, de eerste hoofdstad van Nieuw-Zeeland (18de eeuw), voor geschiedenis zoals in Europa moet je hier niet zijn ;-).

Bay of islands 

Ik had al enkele weken een aantal mails gestuurd met die van het skigebied en hij zei altijd dat hij mij ging bellen, maar dat was nog nooit gebeurd. Donderdag stuurde hij mij dat ze een jobopening hadden, en hij ging mij de volgende dag bellen. Terug aangekomen van de bay of islands had ik nog altijd niets gehoord, dus besloot ik om hem zelf te bellen. Dit bleek de beste beslissing, hij legde uit wat het inhield en zei dat ze zeker een job hadden voor mij. Starten was al vanaf de volgende week. Het is dus werken in een cafe, het hoogste in Nieuw-Zeeland, op Mount Ruapehu, een vulkaan in het Tongariro National parc. Ze gingen zien waarvoor ik geschikt was. Maar ik heb dus een job tot het einde van het skiseizoen, tot ongeveer 20 oktober. Ik zal normaal gezien 5 dagen op 7 werken, gemiddeld acht u per dag, maar dat is natuurlijk allemaal afhankelijk van hoe druk het is. Voor de rest krijgen we een uniform, korting op huur skigerief, activiteiten 's avonds, ... . Ik zag het helemaal zitten, dit is wat ik echt wou doen, en voor iets minder dan twee maanden, dat is perfect. Tegen dan is het hier nog wat warmer en perfect om rond te reizen.

Die avond was er live muziek in de lokale bar, Philipp en ik werden gebracht en het was gezellig. Bier in de bar is hier niet zo goedkoop, gaat van 1.8 tot meestal rond 3/4 euro. Lokale talenten kwamen iets zingen, een familie precies zoals de von trapp, maar  ook een koppel etc. Op zaterdag zijn we even mee naar de voetbal gaan kijken en 's avond was er het tututukaka polar bear beer festival, opnieuw met live muziek. Ook de rugby NZ vs Aus werd getoond, dat ligt hier heel nauw aan het hart, de all blacks is het nationale team van Nieuw-Zeeland. We kwamen ook de duikinstructeur terug tegen, hij herinnerde zich mijn gezicht niet meer, maar toen ik zei dat ik diegene was waar hij de hand van heeft vastgehouden wist hij meteen wie ik was ;-).
Ondertussen wist ik dat ik op vrijdag de job zou beginnen, ik zat op dat moment in northland, ten noorden van Auckland, en je kan hier nog verder noordeljk gaan tot het topje van Nieuw-Zeeland. Het skigebied ligt ten zuiden van auckland, redelijk centraal op het noordeiland. Ik wou dus graag eerst nog naar the far north gaan omdat ik niet zeker was of ik er anders nog zou geraken. Ik besloot dus te vertrekken op maandag. De laatste dag ben ik nog met Philipp, naar de grootste Kauritree aan de oostkust van Nieuw-Zeeland gewandeld, mooie wandeling, en heel indrukwekkende, dikke boom. 's Avonds hebben we afgesloten in de jacuzzi op het terras.

Grootste Kauritree aan de oostkust van Nieuw-Zeeland

De volgende dag was het dan zo ver, na twee zalige weken voelde ik mij alsof ik aan een nieuw avontuur begon. Ik ben ze heel dankbaar voor wat ik hier heb mogen doen en zien, geleerd heb, en hoe goed ze voor mij gezorgd hebben. Maar ik kan hier ook geen zes maanden blijven, of 'you gotta keep it moving' zoals sally zou zeggen. De bus op naar Ahipara, een klein dorpje aan de start van ninety mile beach, op aanraden van de vrienden van Mart die ik eerder ontmoet had. Het was iets langer op de bus dan ergens anders te blijven, maar het was het waard. Supermooie, verzorgde hostel, vlak aan het strand, met een geweldig zicht op de zee. De eerste avond heb ik mij met de zonsindergang en een pintje op rotsen op het strand gezet, perfect! In de keuken kwam ik twee meisjes tegen van Duitsland die in dezelfde oriëntatiesessie als mij hadden gezeten in Auckland.

Sally en Brentyn

Alex en Jamie

Zonsondergang in Ahipara 

De volgende dag had ik een tour geboekt, sand safaris, naar het meest noordelijke puntje, cape reinga (ander openbaar vervoer komt hier niet). 's Morgens reden we naar het noorden over ninety miles beach, (officieel een weg op het strand), soms deels door water door het inkomende tij. Het srand leek maar niet te stoppen. Nadien door een kleine rivier naar de te paki sand dunes, waar we gesandboard hebben. Zalig, zoals met poepslee in de sneeuw, maar nu op een duin, ik was wel nog zand aant eten tot het avondeten ;-). Lunch op een van de zovele mooie stranden, en dan naar cape reinga. Het was er wel wat toeristisch, maar ook heel mooie natuur, en de plaats waar de tasman sea en pacific ocean elkaar ontmoeten, mystiek! Na de middag nog langs een silicarijk (wit!) strand gepasseerd en een zot grote ijscrècme gegeten. Weeral en zeer mooie dag, ik zat naast een vrouw van Canada op de bus en had hiermee ook heel interessante gesprekken.  's Avonds had ik nog een strandwandeling gemaakt en het spel rummee gespeeld met de duitse meisjes.

Cape Reinga

De volgende dag was het alweer tijd om terug te vertreken richting Auckland. Hier ging ik ook eindeljik mijn bankrekening openen, en had ik afgesproken met Felicia, die met mij toen naar de haven gewandeld was, en Khala, het Canadees meisje. En ik bleef natuurlijk slapen in Ueneku lodge opnieuw, waar ik nu al wat mensen kende. Na deze bekendemensen terug te zien, was het tijd voor mij om de volgende dag te vertrekken richting het skigebied. Ik ging acht uur onderweg zijn, maar het weer was heel slecht, dus veel beters had ik niet te doen. Tegen het einde van de reis werd het heel druk, en kwam er een vrouw uit Nieuw-Zeeland naast mij zitten. We raakten aan de praat, zij ging naar de andere kant van de vulkaan, waar nog een ander skigebied is,en haar zoon en dochter lesgaven. Ze was geïnteresseerd in mijn verhaal en gaf haar contactgegevens en zei dat ik altijd welkom was om er te verblijven als ik in de buurt was. Dat is hier zo mooi, mensen zijn hier zo gastvrij, ook de nonkel van Sally, uncle Berry uit Australië had mij al utgenodigd. Deze kansen ga ik zoiezo grijpen.
Eens aangekomen in Whakapapa village kon ik de vulkaan zelfs niet zien omdat het zo slecht weer was. Ik werd heel goed onthaald in de lodge, ze toonden mij waar alles was, en 's avonds bij het avondeten was iedereen super vriendelijk. Om de twee weken op donderdag is het 'payday' en dan gaat iedereen naar National Park, het dorp beneden, aan de voet van de vulkaan, waar er dan een feestje is (want geloof het of niet, in Whakapapa is zo goed als niks te beleven, het is zelfs nog kleiner dan Broechem :-) ). Mijn eerste avond ging ik dus al direct mee naar daar. De volgende dag was normaal mijn eerste dag werken, maar het was te winderig, dus het skigeid bleef gesloten. Ik zat in de eetkamer na het ontbijt en er waren enkelen die naar Hobbiton gingen. Ze vroegen of ik niet meewou, en hop daar ging ik op mijn eerste dag werken naar Hobbiton, van Lord of the Rings (voor de duidelijkheid). Dit was zeer mooi om te zien, ze geven informatie over hoe ze hier filmden, en in hobbiton zelf werd vermeld welke scenes waar gefilmd werden. Het hoogtepunt was natuurlijk Bag's end, Bilboa's huis, en de toer werd afgesloten met hobbit bier in The Green Dragon. Het is zot chique om te zien met hoeveel detail dit allemaal gemaakt is, elk hobbithole heeft een aarte betekenis, met verschillende brievenbus en attributen. De boom boven Bilbao's huis koste op zich een half miljoen om deze te herconstrueren na de LOTR voor The hobbit. Alles buiten de hobbitholes was daar gefilmd, maar alles binnen in Wellington. Na de toer was de gids wat met ons aan het praten en vroeg wat wij deden, ik was op stap met ski instructoren, dus was specialer als ik zei dat ik in een bar werkte. Hierop zei de gids dat ze vaak op zoek zijn naar mensen om daar in de bar te werken, in the Green Dragon. Dus na de tour kreeg ik contactgegevens, dus wie weet voor het vervolg van mijn trip ;-).

Hobbiton

De volgende dag was het dan wel mijn eerste echte werkdag, twee stoeltjesliften naarboven en ik kwam aan op mijn werkplaats, Knoll Ridge Cafe. Het is er heel modern en groot, staat er nog maar twee jaar. Ik kreeg voor een half uurtje training, en dan was ik op mezelf aangewezen. Ik werkte in de coffee corner, aan de kassa, mensen bestellen koffie bij mij, die dan gemaakt wordt door echte barista's. We verkopen ook cake, brownies, ... die moet ik dan ook aan de mensen geven, en ik mag het bord zelf decoreren zoals ik wil. In het begin was het nogal sober, maar ondertussen ben ik al beter! Mijn eerste dag was ongelofelijk druk, blijkbaar de drukste van het seizoen tot dan toe. Perfecte eerste dag dus ;-).

Knoll Ridge Cafe - werkplaats

Uitziht op Mount Doom - lotr

 Die avond was het snow latin party, waar we met de bus naartoe gingen, heel leuk, met drummers en een typisch Zuid-Amerikaanse show. Hier ontmoette ik ook Roy, de enige andere Belg die hier ook werkt (van de 700!), uit Deurne. Veel Belgen reizen hier toch niet door Nieuw-Zeeland, ik was de derde belg die hij ontmoette in 8 maanden, en de eerste Vlaamse! De rest van mijn eerste week werkte ik nog in de coffee corner, en soms ook op main servery. Dit is zoals in vele ski chalets, self-service voor eten en drinken, en dan komen ze naar de kassa waar ik het moet ingeven en afrekenenen. Mijn eerste dag moest ik weer wat wennen,  er staat zoveel op dat touchscreen van de kassa. Ik kon bijvoorbeeld maar niet vinden hoe ik de pies moest afrekenen terwijl een grote knop 'pies' staat. Dit voelt meer aan zoals in de supermarkt, en vind ik ook minder leuk, het is heel de tijd hetzelfde, en als er niet veel volk is gaat de tijd ongelofelijk traag vooruit. Ik hoop dus iedere morgen dat ik in de coffee corner sta, daar zijn ook meer mensen. Iedere morgen nemen we dus twee stoeltjesliften, maar een keer was de tweede stoeltjeslift kapot, dus gingen we met de snowcat naarboven! Mijn eerste keer vanachter in de snowcat, zalig! 's Avonds nemen we normaal de laatste stoeltjeslift naar beneden, maar er moeten altijd nog enkele mensen blijven om het laatste op te kuisen, en die gaan dan met de snowcat terug naar beneden. Wel chique met het begin van de zonsondergang.
Mijn eerste vrije dag ging ik snowboarden, ook al was het slecht weer, ik dacht, ik wil hier zoiezo gaan snowboarden. In het begin was het wat moeilijk, ik zag niets en wst niet waar de pistes waren, maar tijdens de lunchbreak van twee van mijn collega's ging ik met hen, en dat was zalig. 's Avonds was het mid-season christmas, een witte kerst zelfs. We deden alsof het kerst was, er was zelfs een echte kerstboom! Heel veel versiering en een speciaal diner met gluhwein! Zeer gezellig, en nadien kwam de kerstman aan met de brandweerwagen. Iedereen moest iets voorzien voor iemand tesamen met een kleine opdracht die je moest vervullen voor je je cadeau kreeg. Ik kreeg een opblaasbare eend :-) . Die avond hadden we besloten de volgende dag naar de Waitamo grotten te gaan. De volgende dag vroeg op pad, we hadden een toer geboekt 'Tumu tumu tubing'. Met een wetsuit aan en een gids enkel voor ons vijf gingen we de grot in. Hier kon ik met mijn geologiekennis mij is goed bewijzen toen hij vroeg hoe het gevormd was! Kalksteen! ;-) De ingang was door zo een kleine opening met een ladder. In de grot hebben we gezwommen, geklommen, gesprongen, ... . Het was zalig om door openingen te kruipen waar je eerst van denkt dat je er niet doorkan. Maar het chiqueste waren toch de glowwormen binnenin. Alweer een topdag!

Waitomo caves - glowworms

Dan begon ik aan mijn tweede werkweek, nu had ik eindelijk het gevoel dat ik zowat ingewerkt begon te geraken, en dat ik zelf weet wat ik kan doen als er geen klanten zijn. Een van de dagen werkte ik niet in Knoll Ridge, maar in het cafe beneden aan de berg waar alle auto's toekomen en de liften vertrekken. Weer opnieuw gewoon worden dus, en met andere mensen. Er was bijna niemand in het skigebied, dus in het begin goed om ingewerkt te geraken maar op de duur is da toch nit meer zo geweldg ;-). Ondertussen weet ik dus wel zeker dat de coffeecorner in Knoll Ridge mijn favoriet is. De volgende dag vrijaf was het weer te slecht weer dus was het skigebied gesloten. Ik ben dan gaan wandelen naar de Silica Rapids met Christina, mooi! Veel regen wel, maar dat hoorde bij het landschap, voor de rest een super rustige dag gehad, is langer slapen en serieke kijken, dit had ik is nodig.

Silica Rapids 

Die avond was er weer een feestje in National Park, en zijn we daar met een aantal blijven slapen, want het is toch een twintigtal minuten rijden. De volgende dag was het opnieuw slecht weer, dus moest ik niet gaan werken, en zijn we naar Rotorua gewees, een geotermisch actieve zone, wat je vooral goed riekt ;-), maar het was heel mooi. De dag afgesloten in de hot pools :-) .

Rotorua - geothermisch actieve zone 

Hot pools 

De volgende week op mjn vrije dag was het supermooi weer. Je kan hier de vulkaankrater beklimmen, die op ongeveer 2900 meter ligt. Vanop het hoogste punt waar de liften van het skigbied u brengen is het nog een goed uur wandelen. Maar amai dat is het waard, de hoogste berg van het noordeiland, en je kan aan beide kanten de oceaan zien. Ook het kratermeer is chique. Nieuw-Zeeland heeft ongeveer geen ozonlaag die beschermt tegen uv-straling, dus insmeren geblazen. Ik dacht dat ik dat gedaan had, maar wie smeert er zijn wenkbrauwen in? Ik niet, en knalrood was het resultaat :-) . We hadden ook onze snowboards en skis mee naarboven gedragen zodat we naar beneden konden skiën/snowboarden, ijzig maar superchique! Deze week heb ik ook snowboardboots gehuurd voor de rest van het seizoen. Als het rustig is krijgen we een uur of soms zelfs twee uur lunchbreak. Zalig om dan even te gaan boarden. Condities op de vulkaan zijn niet altijd perfect, vaak ijzig, veel win, schluss, ... maar zo leer je het. En de volgende keer in de Alpen ga ik me superverwend voelen ;-).

Wandelen naar de top van Mount Ruapehu

Het kratermeer (bijna kokend!)

Made it to the top - uitzicht aan de andere kant

Ondertussen heb ik hier ook een auto gekocht. Mijn eerst auto ooit! Een auto van 1997, Mitsubishi station wagen met al heel wat kilometers, maar voor niet al teveel geld. Maar ik voel dat een auto hier echt nodig is in Nieuw-Zeeland en het gaat mij hopelijk veel vrijheid en eventueel slaapplaats opleveren. Als je hier een oude auto koopt moet je toch zoiezo hopen dat mechanisch alles in orde blijft. Maar ik ben gaan kijken met een mechanieker en een paar mannen die er wat vanaf weten dus da is toch al iets, want ik ben persoonlijk een leek wat auto's betreft :-) . Vandaag ben ik lid geworden van de lokale vab reisbijstand, en een uur nadien kon ik ze al bellen. Batterij plat, ik had de lichten aangelaten,  duidelijk nog niet gewoon aan de oudere auto, net als het links rijden dat nog wat concentratie vergt.

Mijn eigen Mitsubishi! 

Het is hier zalig in het skigebied, ik ken nu al heel wat mensen en voel mij soms zowat als op Erasmus, met uw vriendengroep waar ge vanalles mee doet. Ik werk hier nog tot en met 20 oktober en dan vertrek ik alweer op een nieuw avontuur ;-).