Het einde van het Noorden

Hallo daar!

Voor mij voelt het alsof ik een serieus groot hoofdstuk afsluit door van het noord naar het zuideiland te reizen - dus daar hoort dan ook nog een apart verhaal bij.

Mijn laatste week in Palmy was nog zeer leuk, en deed me beseffen dat ik daar toch wel wat mijn plaats gevonden had en heel wat nieuwe vrienden gemaakt had. Na nieuwjaar ging ik op donderdag nog een keer volleyballen, nu ik eindelijk terug wat meer getrained had, en gewoon werd aan het zeer hoge net was ik dan ook wel in topform. Vrijdag ben ik naar de cinema, de hobbit 2 gaan kijken, wat blijkbaar een zeer goede voorbereiding was op het zuideiland. Met iemand vanuit Nieuw-Zeeland naast u, wordt het snel duidelijk waar het ongeveer gefilmd is :-). Nadien kreeg ik nog een nachtelijke tour door Palmerston North, want ook al was ik hier wel lang geweest, ik had zoveel gewerkt dat er nog steeds plaatsen waren waar ik nog niet geweest was.

Zaterdag deed ik de gorge walk, een wandeling door een gorge vlakbij Palmerston North. Dit wou ik al even doen, maar was er nooit van gekomen. Ik had via couchsurfing iemand gevonden die het ook wou doen. Dus hadden we zaterdag afgesproken en hebben we samen de wandeling gedaan. Een meisje van Wanganui, dat ook gewoon graag eens wou wandelen, maar niet direct reisgezellen vond. Interessant wel, gewoon samen wandelen, en nadien terug elk onze eigen weg uitgegaan.

De gorge walk - uitzichtpunt - met Sarah Jonston 

De Manawatu Gorge 

Die zondag werkte ik voor de laatste keer in het magazijn. De laatste weken was de shift echter altijd gecancelled geweest wegens te weinig werk. Toen we eraan kwamen waren we maar met 3 en veel werk was er ook niet te zien. Dus na wat onwenning naar werk te proberen zoeken, werden we 's middags dan toch naar huis gestuurd. Minder geld wel, maar dat kwam goed uit voor mij, want Pete (huisgenoot) had mij enkele dagen ervoor gevraagd of ik graag de mensen waarmee ik gewerkt had uitnodigde voor een bbq omdat ik woensdag vertrok. Op deze manier kon ik Pete dus wat helpen met de voorbereidingen. Bubbels konden natuurlijk ook niet ontbreken. Ook al had ik pas vrijdag berichtjes rondgestuurd, toch was er heel wat volk van the grand langsgekomen. Het was een zeer gezellige avond met de mensen die hier voor mij toch heel wat betekend hebben.

Maandag en dinsdag waren mijn laatste dagen in Massey. Dinsdag kwam Anja terug uit Duitsland, kon ik wat bijbabbelen met haar en ervoor zorgen dat als ik daar wegben, zij weten wat ze moeten doen met alles. Ook van Karoly, de prof die mij bij Massey had binnengebracht, nam ik afscheid, net als van andere mensen waarmee ik had samengewerkt. Ze vroegen mij er allemaal of ik zou terugkomen voor een doctoraat. Moest ik willen, en mijn resultaten zijn goed genoeg voor het nieuw-zeelands systeem, ben ik hier dus zeker en vast welkom. Ik heb het niet afgewezen, maar ook niet bevestigd. Deze reis doe ik nu eerst voor mij, nadien ga ik naar huis, en dan zie ik wel weer waar ik terechtkom.

Toen ik maandagavond de laatste keer naar volleybal ging, nam ik ook daar afscheid van enkele mensen. Ze hebben mij nog een t-shirt gegeven als aandenken. Lap, ik besefte dat ik Palmerston North toch zeker en vast ging missen. Mijn laatste avond was nog een goede afsluiter.

Woensdag was het dan zover, ik zou vertrekken vanuit Palmerston North (mijn auto was ondertussen ook gemaakt- met een nieuwe warrant of fitness - dus ik was in orde). Na al het inpakken, opkuisen was ik klaar om nog de laatste inkopen etc. te doen, en dan te vertrekken. Ik moest nog een formulier gaan tekenen dat ik vertrok voor 1 van de jobs. Mijn voorlaatste stop was het werk van mijn huisgenoot - Pete, om van hem afscheid te nemen en de sleutel af te geven. Pete heeft hier toch echt wel goed voor mij gezorgd. Ik ging hem (en iedereen) echt missen. De allerlaatste stop was nog een liquor shop, de avond ervoor was ik teweten gekomen dat ze daar belgische bieren hebben, dus ik dacht, altijd leuk om een belgisch bier te hebben tijdens het reizen. Kwam ik daar toch wel niet Karmeliet tegen zeker :D. Met een karmeliet op zak was ik er dan wel klaar voor, ik vertrok uit Palmerston North, richting de Wanganui river road. In de auto had ik het toch even moeilijk, hierin ben ik geen held, in dat afscheid nemen. Ook al was Palmerston North niet de typische backpacker bestemming, en was het in het begin niet simpel om mensen te leren kennen, toch heb ik hier heel wat fantastische mensen leren kennen die veel voor mij begonnen te betekenen. Deze allemaal achterlaten is dan ook niet zo gemakkelijk.

Maar het gevoel van terug te reizen en onderweg te zijn was geweldig. Op weg naar de wanganui river road besefte ik terug wat voor vrijheid reizen hier in nieuw-zeeland met zich meebrengt, en hoe fantastisch mooi het hier wel niet is. Prachtig ingesneden valleien door de rivier, en steile hellingen, en de camping waar ik die nacht heb geslapen was ook fantastisch. Een ander Duits en Belgisch (Vlaams!) koppel logeerden er ook, en zo was ik toch niet alleen.

Wanganui river road 

Ik kon het niet laten om hier toch een mopje bij uit te halen :-) 

De volgende dag, na de fantastisch verlaten Wanganui river road, ging ik op weg naar een andere 'road'. The forgotten world highway. Op weg naar daar kwam ik echter terug langs National Park, en Mount Ruapehu, waar ik in het skigebied gewerkt had. Het weer was niet al te slecht, en ik was nieuwsgierig hoe het er zou uitzien in in de zomer. Dus change of plans - ik ging eens kijken. Boven aangekomen werkte een van mijn collega's van ervoor nog in hetzelfde cafe. De lift naar het cafe waar ik werkte (het hoogste) was gesloten die dag, want blijkbaar was het aan het sneeuwen boven op de vulkaan. Hier moest ik eens goed mee lachen, tijdens het winterseizoen zo weinig sneeuw, en nu in de zomer sneeuwt het! Nu ik daar dan was ging ik ook voor een kleine wandeling - naar een LOTR film locatie 'Maud's wall", gebruikt in Mordor. Het was maar een goede twintig minuutjes wandelen - maar wat een geweldig uitzicht!

Maud's wall

Een doodgewoon reismoment ;-) 

Nadien was het dan tijd om door te rijden naar de forgotten world highway. Na een laatste blik op mijn mooie vulkanen vertrok ik voor een andere weg in het niets. De forgotten world highway werd vroeger gebruikt als weg, maar is nu dus 'forgotten'. Heel wat kronkelige wegen, met mooie uitzichtspunten, maar het mooiste was voor mij toch de gorge in het midden. Een gravelweg met een zeer diep ingesneden rivier, met heel wat rotsen en dan ernaast regenwoud en de zon, perfect. Bovendien was hier bijna niemand, dus ik had gerust mijn tent in het midden van de weg kunnen opzetten. In het midden is er ook een afslag naar een 85 m hoge waterval. Ik en mijn bewondering voor de natuur -ik kon dit niet voorbij gaan zonder het te bekijken natuurlijk. Dus deed ik de grote omweg en de wandeling - en kwam ik aan bij deze toch wel zeer indrukwekkende waterval. Het was enkel wat moeilijk bereikbaar en fotografeerbaar, maar het was wel dik de moeite.

The Forgotten World Highway 

The Forgotten World Highway - River 

Mount Damper Falls  - 85 m hoog 

Nadien zette ik mijn reis dan verder naar het toch wel wat - hoofddoel. Mount Taranaki! Doordat ik 's middags nog had beslist even naar mount ruapehu te gaan, kwam ik toch wel wat later dan gedacht aan. Maar wauw, het was zonsondergang, achter mount Taranaki, en dit was zooo mooi. Mount Taranaki was die vulkaan waar ik al eerder was geweest met de doctoraatsstudent (Rafael). Ik had toen gedacht: hier zou ik echt graag op de top staan. Dus nu hoopte ik op goed weer, zodat ik de top kon beklimmen. Rafael had mij toen ook verteld dat er een lodge was op de berg waar je kon slapen aan backpackerprijzen. Het was al 9 uur, dus belde ik ze in de hoop dat ze een plaats hadden voor mij. Maar wat bleek - het was 40 dollar voor 1 nacht, dat is nu toch wel heel wat geld voor mij. Nuja om negen uur 's avonds nog naar een volgend dorp rijden om daar een slaapplaats te zoeken en dan te eten was ook wat laat. Dus zat ik even te brainstormen in mijn auto. Ik was al bij het bezoekerscentrum van de vulkaan - de plaats waar je zou beginnen als je de wandeling naar de top wilt doen. Toen ik dus eens rondkijk zag ik andere mensen die daar bleven. Op de parking waar ik stond was nog 1 oude man in zijn auto. Ik dacht toen - misschien is dit wel de ideale moment om voor de eerste keer vrij kamperen te proberen. Maar ik wou graag toch iets van zekerheid dat het daar toegelaten was. Dus klopte ik op het raam van de oude man zijn auto, hij keek eerst van: "Wie komt er mij hier storen?" . Maar toen ik dan heel vriendelijk begon te vragen of hij wist of we er mochten verblijven was hij wel heel sympathiek. Zijn antwoord samengevat was "I don't see no no camping sign". Dus ik besliste dan om daar te slapen in mijn auto, in de veronderstelling dat ik toch ook vroeg zou weg zijn de volgende dag als ik naar de top zou wandelen. Die nacht bleek dat ik me toch niet helemaal gerust voelde, een goede nachtrust heb ik niet gehad. Sommige mensen beginnen ook al 's nachts aan de wandeling naar de top, dus die vele auto's deden mij hopen dat het niemand was die mij zou komen zeggen dat ik moest vertrekken.

Het eerste zicht op Mount Taranaki vanaf de forgotten world highway 

Mount Taranaki bij zonsondergang 

Maar alles ok, de volgende morgen stond ik er nog steeds. Ik had mijn wekker vroeg gezet, want als het goed weer zou zijn, zou ik de top op gaan. Ik had het weerbericht al vaak gecheckt, maar het is hier zo onvoorspelbaar dat je toch gewoon moet afwachten. Maar toen ik 's morgens wakker werd en de vulkaan perfect zag met blauwe hemel dacht ik - dit is mijn kans, ik moet nu gaan, want beter gaat het niet worden.
Ik was wel echter wat onzeker of ik het alleen zou willen doen - aangezien mount taranaki toch als een gevaarlijke vulkaan om te beklimmen bekend staat - omwille van het zeer veranderlijke weer. Maar 's morgens kwamen enkele Israelische jongens vragen of ik iets wist over de staat van de summit walk, want blijkbaar had het de dag ervoor gesneeuwd. Ik zei neen, maar dat ik het toch zou proberen en als het te ijzig ofzo werd zou ik gewoon terugdraaien. Zij vroegen mij of ik iemand had om mee te gaan, en toen het antwoord neen was, zeiden ze kom met ons mee dan. Zo gezegd zo gedaan dus, mij snel klaargemaakt en ik vertrok met de drie jongens naar de top van de vulkaan. Na een goed anderhalf uur wandelen op het eerste stuk - een breed pad, gevolgd door 'the puffer' is er een hut, en daar hebben we even gewacht. De drie jongens waren niet zeker meer of ze naar de top gingen, ondertussen waren de wolken opgekomen en zaten we wat in de mist. Een van hen had het al wat moeilijk, en ze waren echt niet zeker over de sneeuw en de mist. Maar ze twijfelden, dus heb ik daar wel wat met hun gewacht, zodat ik toch iemand had om mee naarboven te gaan. Maar na lang twijfelen hadden ze nog steeds geen beslissing, dus besliste ik om andere mensen te zoeken om mee verder te wandelen. Ik was nu al zover gekomen, ik had hier ook wat voor getraind, en ik wou het tenminste toch proberen. Stel u voor dat het weer zou opklaren en ik ben terug beneden - ik zou het mezelf nooit vergeven :-). Toen ook wat kiwis tegen ons begonnen babbelen over de condities op de vulkaan, en ze zeiden, kijk gewoon tot hoever je geraakt en keer dan terug, was ik zeker dat ik wou gaan. Er kwam een frans koppel aan, en ook zij vroegen wat info, en dan ben ik verder met hun naar de top gewandeld. Het was de hele tijd omhoog, en toch niet altijd even simpel. Eens we in de sneeuw waren, was het soms ook een beetje glijden, sneeuw op losse ondergrond. Maar het was niet bevroren, het was niet zo koud, dus dat was goed te doen. Maar op een bepaald moment was het moeilijk om het volgende paaltje van de weg te zien, en toen er nog altijd wat sneeuw was begon ik me toch af te vragen of we wel verder zouden moeten gaan. Ik dacht ook - als je niets ziet op de top krijg je ook geen beloning voor je inspanningen. Ik vertelde het tegen het Franse koppel Marie en Simon, en zij wouden wel verder gaan, maar we waren samen vertrokken dus als ik wou teruggaan zouden ze wel meegaan. Maar ik dacht het toch nog te proberen, en toen er dan mensen begonnen terug te komen van de andere richting die zeiden dat er heel wat mensen onderweg waren en dat het soms wel opent aan de top, had ik mijn nieuwe motivatie gevonden. Even later hadden we ook soms opklaringen, dus konden we eigenlijk zien dat we op een steile vulkaan aan het wandelen waren, en dat gaf me soms vleugels :-). Tegen dat we dan ook de top zagen was het zonnig, en waren we boven de wolken, ongelofelijk. Het laatste stuk van de beklimming was over rotsen naarboven, echt wat klimmen, eens wat anders dan gewoon de ene voet achter de andere. Het Franse koppel was ook geweldig, als ik wat achter was vroegen ze of alles ok was, en ze deden ook veel moeite om Engels te praten, hoewel naar frans luisteren ook een goede oefening was voor mij. Rond twee uur bereikten we dan de top - de krater en de summit! Waaauw zoveel sneeuw, en een 360 graden zicht. Hoewel de wolken er wel waren en we dus niet het perfecte zicht hadden, openden af en toe verschillende stukken op, zodat we toch nog heel wat gezien hebben. En het gevoel om op de top van de 2518 m hoge mount taranaki te staan, was geweldig.

Het perfecte zicht 's morgens 

Start van de summit climb 

Uitzicht vanop enkele 100en meters
boven parking 

"The Puffer" 

De hut - met twee van de drie israelische jongens waarmee ik de wandeling begonnen was 

Naarboven wandelen in sneeuw en scoria 

En mist :-) 

Het begint op te klaren! :-) 

Naarboven klimmen op rotsen en sneeuw 

De krater van Mount Taranaki! 

Woehoew! 

De andere vulkaan - Phantom's peak 

De top - 2518 m 

Het Franse koppel waarmee ik de tocht naar de top gedaan heb - met op de achtergrond de wolken die de vulkaan bedekken 

Op de top van de berg hebben we dan onze lunch gehad. Lang zijn we daar niet gebleven want de wolken begonnen wat te stijgen, en dachten dat we best de afdaling zouden beginnen voor we helemaal in de wolken bedekt waren. Tijdens de afdaling hadden we heel wat beter zicht op de plaats waar ik ervoor bijna niets zag. Nu was het wandelpad heel duidelijk zichtbaar, en heel wat sneeuw was gesmolten op die ene namiddag. In het terugwandelen besefte ik toch duidelijk hoe uitputtend deze hele dag was geweest. Ik was zeer blij om na een goede 10 uur wandelen terug veilig en wel bij mijn auto te zijn. Mijn pijp was dan ook volledig uit, ik reed nog naar new plymouth, een stad waar ik wist dat er een camping met een douche ging zijn, eten halen van burger fuel, douchen en dan mijn bed/auto in. Ondertussen voelde ik mij ook nogal gloeien, hoewel ik me wel enkele keren had ingesmeerd was ik duidelijk plekken vergeten (onder de neus, oren) , en in Nieuw-Zeeland met die hoge UV Straling en de weerkaatsing van de sneeuw, was het duidelijk dat ik serieus verbrand was. Maakte ook ineens duidelijk waarom iedereen zo raar naar mij keek in burger fuel :D.

De volgende dag in New Plymouth kon ik dan ook geen zon meer verdragen, mijn goedkope chinese zonnebril was voor mijn ogen blijkbaar ook niet zo'n goed idee geweest. En mijn spieren waren toch ook wel behoorlijk (lees: zeer) stijf! Mijn oorspronkelijk plan was om enkele dagen bij mount taranaki te blijven en nog een andere twee daagse trekking te doen, maar dat was ook vooral als het weer niet goed genoeg zou zijn om naar de top te wandelen. En ik denk niet dat het een goed idee geweest was om terug te wandelen. Dus besliste ik om op mijn weg naar wellington in het midden ergens te stoppen, en dat is nu toevallig toch wel niet Palmerston North! Ik heb er even over gedacht omdat ik al van iedereen afscheid had genomen en ik dat niet graag nog eens zou doen, maar ik dacht waarom niet, ik ken er al mensen, en het zal leuk zijn ze nog eens te zien. Pete had jammer genoeg geen plaats voor mij die avond, maar ik ging bij Toni blijven slapen. We zouden die avond dan ook een goed feestje bouwen in Palmerston North. Klonk allemaal goed voor mij :-). Dus na een kleine sightseeing in New Plymouth (voornamelijk binnen)- kwam ik terug aan in Palmerston North. Ik ging nog eens langs bij Pete, en Carleene was op bezoek. Dat voelde zo normaal om gewoon terug binnen te wandelen. Ze waren supergeinteresseerd in wat ik allemaal gedaan had, en dan opnieuw afscheid genomen. Ik ging dan nog eens naar mijn favoriete take-away, en dan naar Toni.

Met Toni en Mikayla - de start van wat een goede avond werd! 

Nadat de meisjes mij hadden opgelapt - met mijn tomatengezicht, dronken we wat en gingen we de stad in. Daar zag ik ook enkele andere mensen terug, en het was een zeer goede avond! Zo goed, dat ik zelfs besliste nog een avond langer te blijven, rond 16u had het niet veel zin meer voor mij om nog te vertrekken.

Maar dan maandag was het wel echt tijd om te vertrekken, alles was nu gelukkig nog in de auto etc, dus het was heel wat gemakkelijker. Ik had het dit keer ook wat minder moeilijk met vertrekken, ik wist dat nieuwe avonturen mij te wachten stonden. Mijn eerste stop op weg naar Wellington was castlepoint. Ik heb er een lange wandeling langs het strand gedaan, en naar het seinhuis. Hoewel mijn benen nog steeds stijf waren, viel het wel mee op het zand met blote voeten.

Castlepoint 

Nadien reed ik nog verder door richting Wellington - naar Cape Palliser - het meest Zuidelijke puntje van het noordeiland. Onderweg stopte ik in het Nieuw-Zeelandse Stonehenge, geen replica, maar een centrum waar ze astronomie aanleren, interessant nog wel. En dan reed ik door naar Cape Palliser. Ruw landschap, met een behoorlijk wilde oceaan - zeer indrukwekkend. Ik wou ergens kamperen op de terugweg richting Wellington. Onderweg kwam ik echter een plaats tegen waar al wat mensen aan het kamperen waren, ik las het bord en het zei "Camping permitted". Dus gratis kamperen, zelfs met een toilet en watervoorziening, vlak naast het strand. Plans dus wederom veranderd en daar dan maar gebleven. Goed gekookt, en dan een ongelofelijk mooie zonsondergang gezien.

Zonsondergang bij gratis camping op Ngiwa 

De volgende ochtend wou ik vertrekken richting Wellington - maar ik had platte band. Gelukkig heb ik een reserveband in mijn auto - en nog meer gelukkig - waren er andere mensen die mij konden helpen. Ik ging naar de oude man in de caravan (slim spelen, als meisje alleen), en al snel waren er twee mannen mijn band aan het vervangen. Dat was snel geklaard :-). Zo kon ik alsnog naar de zeehonden kolonie gaan kijken, die ik de dag ervoor blijkbaar gemist had.

Zeehonden kolonie op een rots bij Cape Palliser 

 Nu moest ik wel nog die andere band laten repareren, moest ik zoiets nog is voorhebben. Op weg naar Wellington stopte ik dus in een voorstad bij een garage. Een oude man (opnieuw :-)) genaamd Willy kwam mij helpen. Hij nam er zijn tijd voor, maar hij had ook veel interesse in mijn levensverhaal. Waarom ik hier was, wat ik al gedaan had, etc.. . Hij was aan het vertellen over winterspelen in 1976, toen hij plots stopte en zei " But you weren't born than probably? :D". Hij wou me vergezellen op mijn trip, moest hij jonger geweest zijn. Op het einde toch 5 dollar korting gekregen "voor de ferry" zei hij.

Goed eindelijk kon ik dan wel naar Wellington doorrijden, waar ik als eerste naar mount victoria reed, het uitzichtspunt over de stad. Dat wou ik zeker en vast gezien hebben, en het was perfect weer.

Uitzicht vanop Mount Victoria 

Die avond ging ik naar de hostel waar twee duitse meisjes zaten die ik helemaal in het begin van mijn trip had leren kennen. Het was nogal een grote hostel en toen ik eraan kwam had ik schrik dat het wat hetzelfde ging zijn als die allereerste in Auckland waar alles zo onpersoonlijk was. Maar hier hadden ze dat goed gedaan, per verdieping heb je je eigen keuken, zodus is het nog altijd persoonlijk. Ik sliep met twee andere duitse meisjes in de kamer, waarmee ik direct aan de praat raakte. Er waren ook heel wat Fransen op onze gang, die nog maar net waren aangekomen voor hun working holiday. Allemaal zeer sympathiek, dus zijn we nog lang in de keuken blijven hangen.

De volgende dag had ik een afspraak bij GNS Science, het wetenschappelijk onderzoeksbureau hier. Natalia Deligne, had ik in Belgie al ontmoet door mijn promotor, dus zij wou mij hier wel een rondleiding geven. Het was super interessant om te horen hoe het hier allemaal werkt - en het was dan nog in een oude filmstudio, dus dat was ook cool om te zien. Het was niet zo ideaal om met een auto op schok te zijn in de stad - dus besliste ik om nog iets buiten de stad te gaan bezichtigen zodat ik toch niet zo lang aan parkeren moest betalen. Ik ging naar Weta caves - de plaats waar ze attributen en costuums etc. voor de lord of the rings maakten. Een levensechte gollum - de zwaarden die ze gebruikten, en een behind the scenes movie. In de namiddag ging ik nog naar de bekendste attractie in Wellington  - Te Papa, het nationaal museum. Ik ben niet zo'n museum - minded persoon, maar dit was wel super gedaan. Heel interactief, bijna zoals technopolis. Ze hadden ook een aardbeving simulator, zo voelt het dus blijkbaar in een aardbeving. Wie weet voel ik dat nog wel echt hier :-).

Die avond had ik afgesproken met Alica, een van de Duitse meisjes die ik helemaal in het begin ontmoet had. Leuk om bij te babbelen, en interessant om te zien hoe iedereen zijn working holiday zo verschillend uitdraait. Nadien ging ik met de twee duitse meisjes van mijn kamer (sorry voor de verwarring, maar het zit hier nu eenmaal vol met Duitsers!) naar een gratis zomerconcert in Wellington. In de botanic gardens. Een jazzgroep trad op, superleuk. Veel volk, en al snel stonden we mee te shaken op de eerste rijen. Nadien nog ene gaan drinken in Wellington, en dan toch niet al te laat mijn bed in, want vanmorgen moest ik om 7u al bij de ferry zijn.

Met de twee duitse meisjes op het jazzconcert 

Bij de terugkomst in de hostel voelde ik mij ervaren. De Fransen die nieuw zijn aangekomen hadden wat problemen met al hun paperassen. En ik als ervaren working - holiday heb ze dan toch wat goede raad kunnen geven.

Vanmorgen om 7u dan moest ik bij de ferry zijn. Om acht uur vertrokken we van het noordeiland. En onderweg heb ik als eerste lied naar, jawel hoor My heart will go on, geluisterd! Ik heb me even afgezonderd, want het was toch een klein beetje emotioneel voor mij, ook al is het nog hetzelfde land, ik laat alles en iedereen achter van de voorbije 5 maanden, en man wat heb ik me hier hard geamuseerd.

Op de ferry - afscheid nemen van het noordeiland 

Maar nieuwe avonturen wachten op mij in het Zuideiland! En het binnenvaren met de ferry was alvast zeer indrukwekkend. Ik heb ondertussen ook gehoord dat ik in februari 9 dagen vrijwilligerswerk kan doen bij DOC (Department Of Conservation). Ik ben van plan hier toch wel wat te wandelen en trekkingen te doen, vanavond ontmoet ik een Canadees meisje waarmee ik misschien wat ga samen reizen. En dan - niet te vergeten - in maart komen mijn ouders mij hier bezoeken, ik kan niet wachten om ze te laten zien hoe ik hier reis!

Het binnenvaren van het Zuideiland 

Belgy in Palmy

Hallo lieve volgers,

Laat me beginnen met iedereen een prettig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar te wensen!

Ondertussen zit ik al een goede twee maand in Palmerston North, waar de nadruk vooral op werken lag. Een soort pauze in het reizen en een nodige financiele pitstop.

Mijn vorige post stopte waar ik op veldwerk ging met Eric naar Taupo. Het weerbericht zag er jammer genoeg niet veelbelovend uit voor die dag. In Belgie hebben we al commentaar op de Frank als het eens niet helemaal juist is, maar hier kan je bijna altijd het tegenovergestelde van het weerbericht verwachten (wat dan ook wel weer precies is natuurlijk ;-)).
Maandagochtend vertrokken we van Massey, en pikten Manu (Duits) nog op. Ik was heel benieuwd om op weg naar Taupo de vulkanen terug te zien waar ik voordien op het skigebied gewerkt had.
En ja hoor, het weer was super! Blauwe hemel en dan de vulkanen, met op Ruapehu (die van het skigebied) toch nog behoorlijk wat sneeuw op de top.
We reden naar ergens in de middle of nowhere en schupten een stuk of tien bakken vol met as (we moesten dit zelfs doen met gasmaskers) en dan hadden we nog een hele dag om te genieten van het mooie weer.
Voor de lunch gingen we naar Taupo (super vulkaan, caldera, met een heel groot meer), vanwaar we het ideale zicht hadden. Op de voorgrond het meer en in de achtergrond de vulkanen van het nationaal park.

Het ongelofelijke uitzicht van Taupo naar de vulkanen in het Nationala Park 

We waren op weg met een Massey - 4wd auto. Als je die kans hebt, kan je er maar beter van genieten ook dan he. Aan de andere kant van Mount Ruapehu is Tukino skifield (prive), dit kan je enkel bereiken met een 4 wd, dus dat moesten we dan wel doen.
Geen echte weg, gewoon wat aanduidingen, was precies of we ergens aan een rally meededen. Boven was de poort gesloten die toegang gaf tot het skigebied, maar wauw wat een ongelofelijk uitzicht, zo verlaten.

Op weg naar Tukino skifield - Mount Ruapehu 

Op weg naar Tukino skifield - Mount Nguaroehoe

Die avond ging ik dan ook voor de eerste keer volleybal proberen. Eens daar kwam er iemand goeiedag zeggen tegen mij. Ik had eerst geen idee wie het was, maar dan besefte ik dat het de persoon was van het interimkantoor die mij de job in het magazijn heeft gegeven.

Die week had ik het ontzettend druk, ik had overdag training voor het magazijnwerk, tot 4u30, en om 5u begon ik te werken in the grand. Maar dit was maar voor een week, dus kon ik het wel volhouden. Maar na ook vrijdag en zaterdagavond werken, en dan zondag een hele dag opnieuw heb ik zondagavond toch voor het eerst in lange tijd nog is een ontspannend bad genomen, en dat was echt nodig!

Mijn huisgenoot op dat moment was Don, waarover ik al geschreven had. Ondertussen begon het zowat ongemakkelijk te worden. Vanaf het moment dat hij thuiskwam tot hij ging slapen was hij bier aan het drinken. Hij vergat ook heel vaak wat je al gezegd had, waardoor wij elke dag ongeveer hetzelfde gesprek hadden. Op zijn vrije dagen doet hij werk in de tuin, maar enkel in short, (niet slecht bedoeld), maar dat is niet wat ik wil zien tijdens mijn vrije dagen.
Toen hij mij kwam bezoeken in the Grand terwijl ik aan het werken was, waren mijn collega's wat in shock dat dat mijn huisgenoot was.
De baas gaf mij zijn nummer en zei dat ik hem altijd mocht bellen als er iets was, en ze zeiden dat ik best zou verhuizen. Hij is blijkbaar geband geweest van the grand.

De volgende dagen werd het dan ook steeds meer en meer ongemakkelijk, ik ging altijd direct naar mijn kamer, en als ik hem hoorde thuiskomen voelde ik mij niet zo op mijn gemak.
Hoewel ik niet het gevoel had dat Don 'gevaarlijk' was ofzo, was het toch beter om voorzichtig te zijn en naar de andere mensen te luisteren. Het was dus tijd om iets anders te zoeken. Mijn collega's in the Grand waren me hier bij aan het helpen. Het volgend weekend kwam Ash me voorstellen aan Pete, de vader van iemand die nog in de bar gewerkt heeft.Een goede vriend van haar, en al zijn kinderen waren het huis uit, dus hij zocht iemand om hem wat gezelschap te houden.
Ik kreeg zijn telefoonnummer, en wanneer ik tijd had ging ik zeker eens naar het huis gaan kijken.
De volgende week was ik al naar het huis gaan kijken, en het zag er wel heel goed uit, ook dichter bij het centrum dus dichter bij mijn werk.
Donderdag was ik gaan kijken, vrijdagochtend heb ik Don verteld dat ik zou verhuizen (wel met een leugentje om bestwil gezegd dat ik bij iemand van mijn werk ging intrekken) en zaterdag was ik al ingetrokken in het nieuwe huis.

Mijn nieuwe kamer heeft een supergroot bed (kingsize!) en Pete was speciaal nieuwe lakens gaan kopen, en had een grote en een kleine handdoek klaargelegd op mijn bed, leek wel een hotel.
Ik voelde al direct dat ik me hier wel beter op mijn gemak zou voelen. Deze ervaring deed me toch maar weer eens beseffen dat je nog altijd voorzichtig moet zijn. Ik had Don gevonden via trademe (ebay van Nieuw-Zeeland). Maar dan zijn er gelukkig altijd mensen die je uit de nood helpen.

Tegen het einde van het jaar hadden we ook veel 'functions' in the Grand. Werkgevers tracteren werknemers op een avond met gratis drank en eten als dank voor het afgelopen jaar.
Bij mijn weten bestaat dat toch niet helemaal in Belgie, leuke traditie wel. Tijdens een van de functions was ik eten aan het opdienen, toen ik opeens op mijn schouder getikt werd. Gatto en Carla van het skigebied waren hier.Gatto werkte in de keuken van het restaurant waar ik werkte. Hoe toevallig om hen hier opnieuw tegen te komen!

In the Grand hebben we altijd live muziek op do, vr en zaterdag. De ene band is al wat beter dan de andere. Maar dat weekend kregen we Tom (Two Old Men) over de vloer. Mijn collega's zeiden me dat ze superpopulair zijn, en het dus superdruk zou worden.
Echt druk had ik het tot dan toe ook nog niet gezien in the Grand. Maar ik was wel echt verbaasd, ze waren echt goed. Ze spelen moderne muziek, en de zanger klinkt echt als Coldplay. Geen wonder dus dat ze wel populair zijn.
Waar ik echter nog meer van verbaasd was, was hoe de zeer jonge meisjes zo zot gingen voor die twee "oude" mannen. 18-20 jarigen die op het podium springen en staan te schuren tegen 50-60 jarige mannen, zeer grappig zicht!Ze hebben beiden ook een vriendin van rond de 20 jaar, dus ja zo verbaasd moest ik misschien ook niet zijn.

In The Grand -de bar waarin ik werk - Stella tappen! 

Met collega Shelly 

De volgende week hadden we een goodbye drink bij Steve (de baas), Bob, van in de keuken, vertrok voor enkele weken naar Engeland.
Ik werkte dus maar een halve dag in Massey, en dan naar de bbq. Was interessant om zijn huis eens te zien, en zijn kinderen. Het was een leuke bedoeling, goed weer, en een frigo buiten met wat bier.

Na de BBQ moest ik echter snel vertrekken, want die avond kreeg ik bezoek van Andrea en Jani, waarmee ik had gewerkt in het skigebied en ook nog had rondgereisd nadien. Zij hadden er net een trip op het Zuideiland opzitten en kwamen voor een nacht bij mij logeren op weg naar Auckland waar ze het vliegtuig naar huis gingen nemen. Het was super leuk om hen terug te zien en al hun avonturen te horen. Ik heb er weer wat dingen bij op mijn verlanglijstje ' wat te doen op het Zuideiland' .De volgende dag moest ik dan definitief afscheid van hun nemen, wat me toch niet zo makkelijk viel. Ik had me echt superhard geamuseerd met hen, maar dat is nu eenmaal een deel van het reizen.

Bezoek van Andrea en Jani 

Twee dagen later kreeg ik opnieuw bezoek, van Jana, Duits van afkomst maar woont al lang in Nederland. Haar had ik ook leren kennen in het skigebied. Die week had ik voor de eerste keer een vrije avond op donderdag, dus nam ik Jana mee om mijn werkplaats te laten zien. Een frisse Stella deed zeer deugd.

Op zaterdag zijn we samen met Pete, flatmate naar de windmolens gaan kijken. Ik was hier al gestopt op weg naar Palmy, maar haha wat een verschil. Zoovel wind, zinnig wel om daar een windmolenpark te plaatsen.Ik kreeg bijna de deur van mijn auto niet open!
Pete, huisgenoot, is een fervente verzamelaar. Hij heeft een kamer waarin alles van Tui is, het lokale bier. In zijn keuken is alles (maar echt alles!) van Jamie Oliver.Op de terugweg van het windmolenpark bracht hij ons naar de Tui brouwerij, waar hij zich nog eens liet gaan in de giftshop. Er was toch wel 1 tuinkabouter die hij nog niet had zeker! Een tester kon dan natuurlijk niet ontbreken, een speciaal bier dat enkel op de brouwerij te verkrijgen was.

Die zaterdagavond ging ik opnieuw werken, toen ik echter terug naar huis wou vertrekken zag ik dat mijn lichten nog aan waren. Waar je dan denkt dat mensen bijleren van hun fouten, dat geldt duidelijk niet voor mij. Terug naar binnen dus en Di gaf mij een jumpstart. Ik wou graag op tijd thuis zijn want de volgende ochtend moest ik opnieuw beginnen werken om 8u. Maar met een lege batterij kan je beter wat meer rondrijden, dus deed ik een nachtelijke tour door Palmerston North.
Er was echter nog een ander lichtje aan het branden, pwr. Di zei me dat het misschien de power steering liquid was, dus ging ik op weg naar een tankstation dat nog open was 's nachts. Ik vroeg dus of ze die vloeistof hadden, maar ze waren uitverkocht.Maar als meisje alleen weet je dat ze je gaan helpen ;-). Hier kan ik zeggen dat ik er misschien toch een beetje gebruik van gemaakt heb. Ik vroeg er dus iets over, en de oude man van het tankstation kwam me helpen en keek samen met mij naar de power steering liquid.
Hij zei dat het niet dat was, maar het kon iets anders zijn dus hij zei me op maandag naar de mechanieker te gaan. Ik had mijn auto de volgende morgen wel nodig om naar het werk te gaan dus was een beetje bezorgd. Maar toen ik thuiskwam en op het internet keek vond ik dat het een knopje was dat ik had ingedrukt naast de handrem.Haha :-) tot zover mijn kennis over auto's dus! De volgende ochtend drukte ik het knopje opnieuw in, en jep alles in orde.

Die avond ging ik naar de nieuwe Hunger Games kijken met Toni. Na mijn nachtelijke avonturen van de nacht ervoor had ik schrik dat ik misschien in slaap ging vallen. Maar amai wat een goede film, ik zat er echt helemaal in.

De volgende week ging ik op veldwerk naar Mount Taranaki met Rafael (Mexicaans). We gingen voor 5 dagen kamperen en moesten alles meenemen, inclusief water want het was geen officiele camping. Dinsdagochtend was ik dus gepakt en gezakt, met al mijn kampeerspullen. Toen Rafael mij kwam opzoeken zei hij dat het weer de volgende dag alles behalve goed zou zijn. Veldwerk doen in de gietende regen is niet alles, en dan zeker niet als je daar ergens in de tent zit.De eerste twee nachten gingen we dus in een hostel aan de voet van de vulkaan slapen. De eerste dag zijn we wel tot aan de ontsluiting gewandeld, waar ik toch enkele mooie zichten over de vulkaan had. We moesten drie rivieren oversteken op weg naar daar.
Voor ik vertrok had Anja, mijn soort ' mentor' op Massey mij gezegd dat we voorzichtig moesten zijn. Twee vrienden van haar met 1 heel ervaren persoon waren daar vastgeraakt tussen twee rivieren. Ze moesten gered werden per helikopter.
Ik hoopte dus stiekem maar dat die rivieren hun niveau hetzelfde zou blijven tot we terug gingen. Mount Taranaki is gesitueerd aan de westkust van Nieuw-Zeeland, naast de oceaan, en is zo blootgesteld aan alles.
Een goede maand geleden waren er nog twee mensen gestorven op de top omdat ze bevangen waren geraakt door het weer en niet meer beneden konden geraken. Wij gingen niet zo hoog, maar je voelt wel wat voor een kracht het weer rond deze vulkaan heeft.

De volgende dag was het de hele dag aan het regenen. Maar we gingen toch nog iets doen, we gingen naar de ontsluitingen naast de weg zodat we terug in de auto konden kruipen indien nodig.
Ondertussen had ik toch al beseft dat ik sommige dingen beter wel had meegenomen van thuis. Zoals bijvoorbeeld, een regenbroek! Tegen de vroege namiddag zijn we toch maar gestopt want het begon nog harder te regenen, en de wind nam toe.
Rafael zei me dat we naar New Plymouth konden gaan zodat ik dat ook gezien heb. Maar omdat we alles moesten dragen, had ik zo weinig mogelijk kleren meegenomen. Na de douche in de hostel had ik dus enkel mijn pyamabroek om aan te doen. En droge sokken kon ik beter ook voor later bewaren.
We deden dus plastic zakken rond onze voeten en dan de sokken erover en schoenen terug aan. Dit werkte wonder boven wonder zeer goed, maar zo liep ik dus rond in New Plymouth. Met mijn pyamabroek en plastic zakken in mijn sokken! Gelukkig ken ik hier niemand :-).

De volgende dag wisten we dat het weer slecht ging zijn in de ochtend, dus hebben we uitgeslapen. Dit deed me echt deugd, na al dat werken had ik wel nood aan wat rust. Nadien gingen we naar een andere ingang van het nationaal park, de Dawson falls.
We bleven opnieuw naast de weg, en we gingen ook het bos in. Het was nog steeds aan het regenen, maar als je aan het wandelen bent maakt dat niet zoveel uit. Je blijft tenminste warm, en het had echt een speciale sfeer ook. Sommige delen waar er trapjes waren op de weg, waren kleine watervallen.De wandelpaden waren kleine rivieren geworden. Wat een mystieke sfeer.
We zijn dan ook naar de Dawson falls gewandeld, wat een kracht, zoveel water dat naar beneden stroomde! De rivieren die we twee dagen voordien hadden overgestoken hadden er waarschijnlijk ook heel anders uitgezien.

We besloten nog een extra nacht in de backpackers te blijven, want voor die nacht zag het weer er niet geweldig uit.De twee laatste dagen zou het echter wel ok zijn, dus gingen we 1 nacht op de vulkaan slapen, maar in een hut, en niet in een tent omdat het nog steeds zou regenen 's nachts.
Vroeg op de volgende dag en naar de main entrance van de vulkaan. Dit is ook waar de summit route start. Op weg naar de hut vertrokken we dan ook hierop. Deze weg gaat niet naar beneden, het is enkel omhoog.
Dat was toch een goede test, na een goed uur wandelen namen we de afslag naar de hut. Dat was in 1/4de naar de summit.
We verbleven in Makatewa Hut op 1060 m hoogte. Van daar gingen we opnieuw opweg naar de ontsluiting waar we de eerste dag waren, maar nu kwamen we van de andere kant. Mooie valleien, maar van de vulkaan nog altijd niets te zien.
Die avond maakte Rafael zijn eerste vuur ooit in de hut, en was het gezellig warm in de hut, waar we ook alles lieten drogen, een dagelijkse activiteit op Mount Taranaki :-).
's Nachts voor ik ging slapen zag ik dan eindelijk de vulkaan nog eens, met de manenschijn erop. En 's morgens werd ik beloond met nog een ander zicht op de vulkaan, wat mooi.

Ondertussen had ik al heel veel geleerd van Rafael, over hoe hij zijn onderzoek doet, de vulkaan, maar ook over mountaineering. Hij is een mountain guide in Mexico op een vulkaan van boven de 5000 m.
Hij kon me dus heel wat interessante hints geven. Ik zou echt heel graag naar de top van deze vulkaan gaan. Hij heeft me wel duidelijk gemaakt dat ik dan best nog wat zou sporten, als ik het zonder problemen wil doen.Maar hij heeft me ook andere wandelingen aangewezen die supermooi zouden doen. Dit is dus zeker en vast in mijn plan, nog voor ik naar het zuideiland ga kom ik hier terug.

Die week had ik dus niet in de bar gewerkt, maar werkte ik wel opnieuw op zondag. Ondertussen zagen mijn weken er allemaal wat hetzelfde uit, maandag tot vrijdag gedurende de dag werkte ik in Massey. En dan wo, (soms do), vr en zaterdagavond werkte ik in the Grand.
Zondag overdag werkte ik in het magazijn. Drukke weken, maar het is nodig voor het geld. Want dat heb ik hier wel echt al ondervonden, het is hier toch echt niet zo gemakkelijk om geld te verdienen.

Plezier tijdens het werken - stalen zeven in Massey! 

Ik kreeg ondertussen ook meer en meer het gevoel me hier wat thuis te voelen in Palmy. Als ik naar het lokale shopping center ging kon ik zeggen - die persoon komt naar The Grand, die werkt in Massey, .. . Op de volleybaltraining kwam ik ook opnieuw iemand van het skigebied tegen. En ondertussen werd ik aan iedereen voorgesteld als 'Belgy'. En dan krijg ik soms de vraag "Where are you from?" :D.

Tijdens de week van Sinterklaas was het dan toch allemaal even geen rozengeur en manenschijn meer. Hoewel Sinterklaas thuis wel heel wat lekkers had gebracht was hij me hier precies vergeten.
Ik moest voor een nieuw warrant of fitness voor mijn auto gaan. Ik ging naar het AA centre, en ik werd gebeld op het werk dat hij gefaald had op enkele vlakken.
Hij stelde dus voor om een prijsvoorstel te doen, toen hij me terugbelde en me vertelde dat het 1000 dollar zou zijn om een nieuwe warrant te krijgen, was ik er dus even niet goed van.
Ik heb maar 1300 dollar betaald voor de auto, dus dat is wel heel veel geld. Maar een auto proberen verkopen zonder wof levert ook niet veel geld op.
Die avond was ik blij dat Pete er was om er even over te praten. Hij is ooit mechanieker geweest en kent er dus wel van. Hij zei dat de dingen die er mee mis zijn, allemaal basis dingen zijn.
Maar het zag er niet zo goed uit voor mij.

Wanneer ik terug ging werken in The Grand kreeg ik ook daar minder goed nieuws. Ze besloten om het cafe te sluiten voor drie weken over kerst en nieuw. Die zaterdag zou dus al mijn laatste dag zijn, want de heropening zal zijn wanneer ik niet meer in Palmy ben.
Met deze financiele tegenslag was het even niet zo leuk. Maar zoals altijd komt er wel weer een oplossing uit de bus.Een van mijn collega's van de bar kent een mechanieker die de auto wel goedkoper wil fixen. Ook Massey sloot tijdens de feestdagen, maar daar heb ik gelukkig toch iets kunnen fixen dat ik tenminste daar nog kan werken. En nadien zien we wel weer voort.

De laatste zondag dat the Grand open was was er een kleine drink voor het personeel. We kregen een speech van de baas, en wat gratis drank.

Voor kerstmis was ik uitgenodigd door Toni om het met haar en haar familie te gaan vieren in Waikanae, aan het strand. Maandagochtend vertrok ik dus in zuidelijke richting. Het was supermooi weer, en met wat toeristische stops onderweg kwam ik aan in Waikanae.
De eerste avond gingen we met haar en haar mama kerstshoppen.
Op weg naar daar zag ik voor de allereerste keer file in Nieuw-Zeeland! Wooow. Alle kiwis zijn nu onderweg om vakantie te nemen.
Toni haar familie was heel vriendelijk, probeerden mij echt thuis te doen voelen. De volgende dag gingen we nog wat verder kerstshoppen, na eerst wat te relaxen in de zetel. Ik had ook een goede tester voor als ik Mount Taranaki terug opwil, we wandelden de lokale heuvel op. Het was bewolkt, en veel uitzicht was er niet. Op kerstavond gingen we iets drinken met haar vriendinnen. Maar om elf-twaalf u sloot alles op kerstavond. Het is hier illegaal om alcohol te verkopen op kerstdag!

Het strand in Waikanae 

De kiwis vieren kerstmis hier toch wat anders dan ons (het is hier vooral - zomer). Maar er zijn ook wel gelijkenissen. Zo was het eerste ding sochtends om de pakjes te openen. Ik kreg van haar mama een t-shirt van Nieuw-Zeeland dat zegt "Sweet as", typische uitspraak hier. Van Toni kreeg ik nog oorbellen en een kiwi teddybeer.Ook hier worden wel kerstmisfilms getoond op kerstmis. We zijn ook naar het strand gewandeld, dat moet dan wel op dat moment. ;-)
's Avonds gingen we dan nog naar Toni's vriendje, Sam, zijn familie.

Kerstmis op het strand - met Toni 

'sAavonds ben ik op tijd gaan slapen want de volgende dag ging ik naar de races op boxing day. Ik was verbaasd hoeveel mensen er samen komen om naar paardenraces te kijken. Allemaal ook chique opgekleed, behalve de jockeys zelf. De pakskes die ze moesten aandoen deden mij terug aan sinterklaas en zijn zwarte pieten denken. Maar het is blijkbaar traditie :-).
Ik had een lijst gekregen van Toni's papa met de paarden waarop ik moest wedden.
Ik ging voor niet al teveel geld. Voor het eerste paard had ik toch 50 cent teruggekregen.
De volgende gingen niet allemaal evengoed -  tot ik bij 'de bachelor' 14 dollar won. De volgende paarden had ik echter wat meer ingezet en dat was niet teruggekomen. Maar ik had er wel veel plezier in :-).
De laatste race had ik geen richtlijnen gekregen van Toni's papa, dus ging ik voor mijn lievelingsnr 7, het paard noemde  'Slah'. Talent voor gokken heb ik duidelijk niet, Slah kwam laatst over de finishlijn!
Haha dat gebeurt er dus als ik mijn eigen instinct volg!

Naar de races op boxing day met huisgenoot Pete 

De racebaan 

1 van mijn niet winnende paarden 

De jockeys met hun
zwarte pietenpakken op de paarden

Racende jockeys 

Op zaterdag hadden we onze work-do van the Grand en Roma. We deden een bbq, en we hadden nog wat drank meegekregen van onze baas. Het was een supergezellige avond - deze mensen waren ondertussen mijn vrienden geworden hier. Tegen de avond gingen we dan nog Palmy's nachtleven in, met al dat werken had ik daar nog geen tijd voor gehad.

Shelly , Leah en Lana 

Lana, ik, Zoe en Liam 

The Grand Beer Cafe en Roma restaurant personeel - Liam, Leah, Di, Amber (Leah's huisgenoot), Mana, ik, Lana
ontbreken: Shelly, Toni, Mimi, Lily, de bazen Steve en Ash   

Een leuke avond, dat de kiwis wisten hoe je eens goed te laten gaan dat wist ik al langer! Nieuwjaar kwam er dan ook bijna aan. Dat is hier blijkbaar niet zo een groot feest, NYE. De avond voordien wist ik nog niet wat ik ging doen, waar wij dat in Broechem soms al langer dan een maand op voorhand plannen! Een nieuwe ervaring dus. Ik dacht - voor mij is oudjaar wel een groot feest dus heb ik mezelf eens verwend met wat hapjes en de goede oude cava! :-) Tegen de avond ging ik naar Leah en Ambers huis, en dan opnieuw het Palmy's nachtleven in. Om twaalf u aftellen, en dan.. de new year's kiss. Grappig om te zien, gewoon omdat het twaalf u is, doen ze een random kerel binnen, die net op dat moment voorbij kwam! Toch nog een zeer leuke avond gehad.

Nu ben ik in mijn laatste dagen hier in Palmy. Volgende week woensdag vertrek ik van hier, ga ik terug naar Mount Taranaki (hopelijk met goed weer deze keer) en dan vertrek ik richting het zuiden. Eerst nog een tussenstop in de hoofdstad Wellington - en dan op 16 januari neem ik de ferry naar het Zuideiland. Ik ben er klaar voor om Nieuw-Zeeland weer wat verder te ontdekken! Ik weet niet of ik het geweldige nieuws hier al heb verkondigd, maar dan in maart komen de mama en papa mij bezoeken voor drie weken. Allemaal leuke vooruitzichten dus!

Cheers,
Belgy