Whakapapa en het gevolg

Hi there! 

Ondertussen ben ik vertrokken uit het skigebied, heb een goede maand rondgereisd en nu ben ik alweer aan een nieuwe job begonnen. Hoog tijd om jullie nog eens te updaten dus, maar een waarschuwing: ik heb veel te vertellen ;-). Om het jullie wat gemakkelijker te maken heb ik het opgesplitst in twee blogs, een tweede is dus onderweg! 

Tijdens mijn tijd in het skigebied, Whakapapa, was er het bal voor staff. Ik dacht, oh leuk zo is een ander feestje dan we hier gewoon zijn. Het thema was wild west. Nu ja degene die mij hebben zien vertrekken met mij rugzak zullen alvast we dorgehad hebben dat daarin geen plaats was voor galakleren en schoenen. Maar ik had nu mijn eigen auto dus ging ik naar de dichtstbijzijnde stad is kijken in de tweedehandswinkel. Ik kwam eraan en vroeg waar ik moest zijn voor kledingwinkels en ik werd doorverwezen naar een straat. Eens daar besefte ik dat zelfs Broechem en Ranst tesamen een betere optie zijn. De tweedehandswinkel besliste ook zelf of en wanneer die opengaat, en net op die dag had hij er jammer genoeg niet veel zin in. Mijn  enige opties waren een 2 dollar shop of een dure - behoorlijke leeftijd- jurken shop. Met lege handen terug naar huis, maar gelukkig konden de andere meisjes mij deponeren. Het thema Wildwest hadden we niet helemaal mee, maar goed we zagen er wel chique uit! Leuke avond, goed eten, en leuke inkleding - met een echt paard binnen!

Wild - West bal in het skigebied

Ondertussen was ik nog steeds aan het werken in Knoll Ridge- af en toe eens in het café beneden. Het normale leven in Staffies ging vrolijk door, werken overdag, eten als je thuiskomt, nog wat rondhangen met de vrienden savonds, op tijd en stond eens een feestje en activiteiten doen of uitrusten op de vrije dagen. Met mijn verjaardag had ik flessen cava gekocht, ik had geluk wat het was donderdag -payday, dus feestje in the ho! Dit was zo ongeveer het laatste met alle staff members, want ondertussen begonnen er meer en meer te vertrekken. Voor het feestje hadden we afgesproken met vrienden in National Parc - daar aangekomen lagen er ballonnen voor mijn verjaardag, en van die glow in the dark sticks die ik moest omvormen tot een pet en dan de hele avond moest ophouden natuurlijk. We hadden op voorhand al beslist dat we allemaal zouden blijven slapen in National Parc zodat we geen bobs nodig hadden. Goed gevierd hebben we zeker en vast gedaan!

We waren al langer bezig geweest over skydiven, en we hadden met een paar vrijaf die vrijdag (speciaal gevraagd, op mijn verjaardag). Die ochtend had ik stiekem gehoopt dat de andere twee het vergeten waren - maar Juan was me voor en had al gebeld, ze zeiden dat we best zo snel mogelijk kwamen. Mijn zenuwen en de resten van het feestje de avond voordien waren nog aan het twijfelen, maar ik wist dat als ik het wou doen - het dan moest gebeuren. Dus zo geschiedde dat we met z'n drieën op weg waren naar Taupo, klaar om te gaan skydiven. Vlak voor we het gebouw ingingen waren mijn handen behoorlijk klammig, maar vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Ze legden ons uit wat de opties waren, beslissen, een papier tekenen (betalen doe je pas achteraf - als je het overleefd hebt) en hupla het pak is al aan. We hadden besloten om voor de hoogste gegaan - in de veronderstelling - voor deze ene keer. Ik had een Zuid-Afrikaanse instructeur, toch een beetje Nederlands ook, hoewel toch alles in het Engels gebeurde :-). Toen hij begon "Het is mijn eerste keer, dus ik ben wat zenuwachtig, maar jij weet wel hoe het moet?" en"Er is nog iets mis met uw harnas maar dat fixen we later wel" voelde ik mij drect veilig, bij een grapjas. Na een korte instructievideo waren we weg het vliegtuig in. Supermooi weer die dag, en wonder boven wonder was alles ok in het vliegtuig, tot het moment dat ze de deur opendeden. Maar veel tijd om te beseffen wat er gebeurde had ik niet, want tegen dan was ik al aan het vallen. Ik kan niet beschrijven wat er door mij heen ging de eerste seconden, maar vanaf dat de instructeur op mijn schouders tikte om mijn armen te spreiden en we met 200 km/h naar beneden vielen kon ik niets anders doen dan genieten. Wat een zalig gevoel, ik voelde me zelfs veilig. Terwijl ik dacht dat een minuut vrijeval een eeuwigheid zou lijken, was het veel te snel tijd voor het openen van de parachute. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou doen, aangezien ik toch wat hoogtevrees heb, maar wauuw het was het waard. En - ik zou het graag nog doen! Ik heb al sinds kindaf willen vliegen, zoals in die ene strip van Jommeke en dit gaf me zoveel vrijheid! Nadien goed gelachen met elkanders videos, ik heb nooit mijn mond gesloten omdat het moelijk was te ademen, maar dat leidt dus tot hilarische taferelen:-) . 's Avonds aangekomen in Staffies, kreeg ik een verjaardagstaartje met kaarsen om uit te blazen, en nog een boek van Nieuw-Zeeland en een thermos! Nadien gingen we nog eens terug naar national parc voor pannenkoeken, en opnieuw ballonnen. Mijn vrienden hier hebben er veel aan gedaan om mijn verjaardag speciaal te maken - bedakt! Later die week kreeg ik nog een hoofdband met de Begische vlag, was hier de mode om daarmee rond  lopen. Bangelijke cadeau, kan ik met trots de belgische driekleur laten zien overal!

Skydiven, vliegen! 

Het weer in het skigebied was allesbealve denderend, we hadden vaak veel wind - en het ergste -regen. Het skigebied was gesloten voor 8 dagen in een rij op een bepaald moment. Happy Vally, het beginnersgebied werd gesloten, en het was niet meer mogelijk om tot aan het basiscafé te skiën. Doordat er minder klanten waren, kregen we vaker 1 hr lunchbreaks of zelfs 2 hr ridebreaks, waarbij we dan mochten gaan snowboarden/skiën. Tegen het einde aan werd de sneeuw wel van slechtere kwaliteit, heel veel pap, en zelfs bulten pap pistes met rotsen ertussen dat het niet meer altijd zo geweldig was om te gaan (Een van de pistes noemde niet voor niets ‘rockgarden’). Tegen die tijd begon het bedrijf ook mensen hun contract in te korten want ze hadden niet meer al hun personeel nodig. Mijn contract liep tot 20 oktober, maar al mijn vrienden vertrokken rond 5/6 oktober en gingen dan nog even samen reizen. Ondertussen kreeg ik ook het gevoel dat ik daar mijn tijd aan het verdoen was, als het skigbied zo vaak gesloten is valt er niet echt geld te verdienen, en je weet elke keer pas ‘s ochtends of je gaat werken of niet. Alle dingen dichtbij hadden we al gedaan, dus dan zit je daar wat vast. Toen ik dus wou gaan vragen of ik vroeger kon stoppen zei mijn manager mij dat mijn contract vroeger zou stoppen, 5 oktober. Perfect dus, met al mijn vrienden.

Nu de beslissing was gevallen dat ik vroeger zou vertrekken waren er wel nog enkele dingen die ik wou doen. De Tongariro Alpince Crossing, een zeer bekende wandeling, omschreven als 1 van de beste 1-dagswandelingen ter wereld liep daar door het Nationaal Park. Samen met een vriendin hadden we onze dag vrijaf zo geregeld dat we op een dag met mooi weer zouden kunnen gaan. De wandeling loopt tussen enkele vulkanen door, Mount Nguaroehoe (alias Mount Doom), Mount Tongariro en nog een kleinere vulkaan. Toen wij er waren was er nog sneeuw op de top wat het nog eens zo mooi maakte. In het midden van de wandeling kwam er stoom (en stank ;-)) van de vulkaan. We zagen prachtige esmerald meren, een nog nastomende vulkaan van de uitbarsting in 2011, supermooie uitzichten, regenwoud, .. Een top dag, zeven uur wandelen, maar achter elke hoek was er telkens weer iets anders te zien, ongelofelijk.

Tongariro Alpine Crossing - uitzicht op Mount Nguaroehoe, ook wel gekend als Mount Doom 

Tongariro Alpine Crossing - Uitzicht richting de andere kant vanop de South Crater

Tongariro Alpine Crossing - Esmerald lakes

Tongariro Alpine Crossing - Blue lake 

Zo was er ook nog de Tongariro falls track, vertrok vlak aan de staff accomodatie, maar ik had het nog niet gedaan. Ondertussen was het ook beter weer, en nadat we gedaan hadden met werken was het de gewoonte een pintje te drnken op het terras. Toen niemand mee wou wandelen was ik bijna niet gegaan, maar alleen wandelen viel best mee. De watervallen waren zeer indrukwekkend, en prachtige uitzichten over alle vulkanen, perfect om mijn laatste dagen daar af te sluiten.

Taranaki Falls 

Uitzicht over Mount Nguaroehoe en Mount Tongariro vanop de Taranaki falls track - tussen de twee vulkanen liep de Tongariro Alpine Crossing 

Uitzicht over Mount Ruapehu vanop de Taranaki falls track 

Die vrijdag, 5 oktober was het mijn laatste dag, en de volgende dag vertrokken we met heel wat (vooral Europeanen) richting Raglan, een surfdorp in het westen van Nieuw-Zeeland. Ik nam twee Zweedse ski instructoren mee in mijn auto, ineens een test hoeveel bagage Smoky kon vervoeren, best veel! :-)  Raglan straalt surf uit, palmbomen op straat, geen McDonalds en grote ketens, een 'volcom lane', en stranden met hoge golven natuurlijk! De volgende dag was het tijd voor de eerste surfles, we konden goedkoop materiaal huren in de hostel waar we verbleven, en na het vastmaken van onze surfboards op de auto's waren we ermee weg. Lenie, die het surfen al beheersde, gaf ons een korte uitleg en hop het water in om het zelf te proberen. De golven waren echt behoorlijk hoog, en omdat we beginners waren hadde we grote planken. Met de grote plank en de golven was ik meer bezig in het begin om golven te ontwijken en mijn eigen plank niet in mijn gezicht te krijgen dan dat ik echt kon proberen te surfen. Vele andere ski instructoren konden rechtstaan na de eerste dag, ik niet, maar ik had me toch ook geamuseerd! Met mijn goed evenwicht werd ik vaak al van de plank gegooid door de kracht van de golf, nog voor ik kon proberen recht te staan ;-). Nadien konden we allemaal samen in de hottub in de hostel, zalig om te ontspannen. We sloten de dag af met naar Whale Bay te gaan, het surfbeach voor de meer gevorderden, met zonsondergang. De volgende dag gingen we opnieuw surfen, een tweede poging. Nadat ik op een bepaald moment toch wel wat gefrustreerd geraakte dat iedereen kon rechtstaan en het mij maar niet lukte, gebeurde het dan toch, in plaats van op mijn kniën te zitten stond ik recht op mijn plank! Na opnieuw een jacuzzi was het Lenie, Dennis en Nicole hun laatste avond al. Het was een komen en gaan van mensen vanuit Whakapapaa in Raglan, sommigen kwamen die dag pas aan terwijl andere vertrokken. De volgende dag gingen we voor de derde dag op rij surfen, dit keer waren eropnieuw beginnelingen bij, zj die net wen uitgekomen. Tegen het einde stond ik opnieuw recht op de plank, ik ben zeker en vast niet de beste surfer, maar ik vind het wel leuk in het water te vertoeven. En oefening baart kunst he ;-).

De pro's in Whale Bay 

Surfen in Raglan - Ngarunui beach 

De volgende dag had ik al voor mezelf uitgemaakt dat ik een dag niet zou surfen, het was ook aan het stormen, dus ook de rest ging niet. Ik zeg al altijd, ik wil eens naar de zee als het stormt, dus eens ik mijn metgezellen had gevonden gingen we eens kijken op alle stranden. Zalig, zo wild! In de namiddag gingen we naar de watervallen , 80 m drop, zeer indrukwekkend!

Storm op zee in Manu Bay

Bridal Veil Falls in Raglan - 80 m drop 

De volgende dag, donderdag was het tijd om Raglan te verlaten voor ons. We lieten enkele vrienden achter en met z'n drieën, Jani, Fins, Juan, Spaans en ik, Belgisch ;-) gingen we naar de Coromandel, twee andere vrienden achterna Noach, Hollander en Aga, Pools. Met hun gingen we enkele dagen samen reizen. Zij waren een dag vroeger vertrokken vanuit Raglan dan wij, dus toen wij in de Coromandel aankwamen waren zij al de Pinnacles aan het doen, een andere beroemde wandeling. Ze zeiden ons dat het weer de volgende dag niet goed zou zijn, dus dat we het beste die dag nog vertrokken als we die wandeling ook wilden doen, er was een hut boven dus daarin zouden we kunnen slapen. Er waren enkel bedden beschikbaar dus we moesten slaapgerief en eten meenemen. De jongens besloten geen slaapzak mee te nemen, één nam zijn handdoek mee, de andere een overtrek. De wandeling nar de top ging enkel omhoog, het was een oude weg gebruikt door paarden die materiaal aanbrachten voor de werkers boven die bomen omkapten. Boven aan de hut was het nog een goede 45 min tot de top van de Pinnacles (via ladders, ijzers) tot ongeveer 900 meter hoogte. Indrukwekkend, weer een ander landschap. Tegen dat we daar waren was de wind komen opzetten met de bijhorende wolken, rustig wachten voor zonsondergang zat er dus niet in. Een beetje verkleumd kwamen we terug aan in de hut, waar ik al snel besefte dat het een goede beslissing was geweest van mij om toch een slaapzak mee te nemen. In de hut was nog een Nieuw-Zeelandse familie, met 6/7 kinderen en twee ouders, ik was echt onder de indruk van wat die allemaal bijhadden en hoe die dat boven hadden gekregen. En wat een zalig idee, om zoiets als familieweekend te doen, in 1 van die hutten gaan slapen. We kregen zelfs nog warme chocomelk aangeboden! Dan de nacht in, met mijn slaapzak die tot 15 graden gaat was het toch het beste om met al mijn kleren aan te slapen, maar elke keer als ik dacht: '' ooh het is koud'', dacht ik, niet klagen Ann, denk aan de jongens! De volgende morgen waren we dan ook redelijk vroeg op de terugweg naar beneden, en weer een nieuw verhaal erbij!

The Pinnacles in de Coromandel 

Nadat we op een camping een pitstop maakten voor een warme douche waren we op weg naar het noordelijk tipje van de Coromandel, Port Jackson. Op weg naar hier liep de weg langs de kust, super mooi, en wanneer de weg op een bepaald momet overschakelt van asfalt naar gravel besef je dat je naar 'the middle of nowhere' gaat. De weg hiernaartoe was ongelofelijk, kliffen, stranden, bomen die precies getekend zijn, ... Dit alles werd dan eens zo goed in de camping waar we gingen verblijven, vlak aan het strand. Meteen ook een goede test voor de tent, want wind was volop aanwezig! De volgende dag gingen we de coastal walkway doen, die liep langs het noordelijk topje van de Coromandel. Het weer was ons terug goed gezind, en we werden nogmaals beloond met adembenemende uitzichten. We besloten nog een nacht langer in Port Jackson te blijven omdat we het er zo mooi vonden.

Coastal walkway in Port Jackson - noordelijk tipje van de Coromandel 

De volgende dag ging onze roadtrip verder, eerst langs enkele stranden die onze vrienden hadden aangeraden. NewChums beach is niet bereikbaar met de auto, je moet erheen wandelen voor een twintigtal minuten, door het water over de stenen en tenslotte door de jungle. Maar het is het waard, eens daar aangekomen voelde we ons precies alsof we in Zuidoost-Azie waren, verlaten strand met grote rotsen in de zee, zo rustig!

New Chums Beach

Nadien gingen we op weg naar een van de meest toeristische plaatsen in de coromandel, cathedral cove (met een groot gat in een rots) behoorlijk spectaculair toch wel!

Cathedral Cove Jumping - het volledige reisgezelschap vlnr Noach, Jani, Juan, Aga, Ann 

Cathedral Cove

Hot Water Beach

Op weg naar de volgende toeristische attractie, hot water beach. je moet hier naartoe komen in hoogtij, als de zee begint terug te trekken, dan pak je gewoon een schup, graaf je je eigen bad en je hebt je persoolijke hot tub. Temperatuur is afhankelijk van waar je graaft. Ik had eigenlijk nog wat kou in de onze, het is heel moeilijk om diep te graven. Naast ons was een vrouw die zei da het hare heel warm was en dat we het mochten hebben.  Ik dacht jaja, heel warm dat zal wel..... ja mijne voet heeft het geweten!

Die avond zijn we nog naar een doc camping diep in het bos gereden, en de volgende dag bleek dat het en gratis nacht was, woehuuw!  Nadien een volgend zandstrand, Opotere beach, lange uitgestrekte stranden met een eiland ervoor, lijkt wel opgezet spel ;-). Op de weg uit de Coromandel zijn we nog gestopt in een gorge, waar ze vroeger zilver en goud mijnden, eens wat anders en weer een heel andere natuur, echt zot Nieuw-Zeeland.

Nadien ging onze weg voort naar Tauranga en Mount Manganui, zeer bekend omwille van het surfen. Hier pikten we ook Andrea, Italiaan op, die ons de laatste dagen ging vergezellen. We vonden een zalige camping met bbq! Ook Mount Manganui kon je opwandelen (ong. 200 m hoog), in de voormiddag was het nog hard aant stormen, maar tegen de namiddag werd het beter. Supermooi uitzicht opnieuw, met een zicht op heel de bay of plenty. Nadien nog eens goed gewassen in een hottub. Die avond was onze laatste avond tesamen, opnieuw een bbq en natafelen met bier en wijn, perfecte afsluiter. Op dat moment sliepen we met vier in de tent, lekker gezellig, ik wist dat ik de jongens ging missen!

Uitzicht vanop Mount Manganui over de Bay of Plenty met Jani en Andrea 

De volgende dag was het dan tijd voor het (toch wel wat emotionele) afscheid. Ik had de laatste weken zoveel gedaan met deze mensen, en ze waren toch echt goede vrienden geworden. Juan vertrok naar het volgend winterseizoen, in Spanje. Aga en Noach gingen werken op een van de great walks op het zuideiland, en Jani en Andrea gingen nog een maand rondreizen op het zuideiland. Ik zette Jani en Andrea nog af bij de bus, en vanaf toen was ik terug op mezelf aangewezen...